Ropczyce – informacje o miejscowości
Ropczyce – miasto w zachodniej części województwa podkarpackiego, siedziba powiatu ropczycko-sędziszowskiego i miejsko-wiejskiej gminy Ropczyce. Położone jest na pograniczu Pogórza Środkowobeskidzkiego i Kotliny Sandomierskiej, nad rzeką Wielopolką.
1 stycznia 2013 r. miasto miało 15 655 mieszkańców, co lokuje miasto pod względem ludności na 14. miejscu w województwie.
Miasto stanowi centrum administracyjne powiatu – znajduje się tu m.in. starostwo, sąd rejonowy, prokuratura rejonowa, komenda powiatowa Policji i Państwowej Straży Pożarnej. Były miastem królewskim Korony Królestwa Polskiego.
Położenie
Ropczyce (przy współrzędnych 50°05′N 21°38′E/50,083333 21,633333) położone są na granicy mezoregionów Pradoliny Podkarpackiej i Pogórza Strzyżowskiego, na granicy dwóch makroregionów Pogórza Środkowobeskidzkiego i Kotliny Sandomierskiej. Przez miasto przepływa rzeka Wielopolka.
Historycznie Ropczyce wchodziły w skład województwa sandomierskiego (I Rzeczpospolita), Galicji (XVIII – 1918 rok), województwa krakowskiego (okres II Rzeczypospolitej), tzw. dużego województwa rzeszowskiego (w latach 1945–1975) oraz tzw. małego województwa rzeszowskiego (w latach 1975–1998).
Według danych z 1 stycznia 2013 r. powierzchnia miasta wynosi 47 km².
Toponimia
Nazwy Ropczyce nie da się w żaden prosty sposób wyjaśnić. Istnieją 3 różne hipotezy na temat jej pochodzenia:
W 1906 Józef Sulisz, etnograf pochodzący z Ropczyc, szukał źródła jej nazwy. Napisał, że Pierwotnymi osadnikami mieli być Niemcy, a ponieważ w tych stronach były wtedy liczne bandy rozbójnicze, stąd nazwali swoją osadę z niemiecka Raub-schütze, by się mieć na baczność przed napastnikami.
W 1975 A. Orzechowska w swojej książce przytacza zapisy pt. Ropczyca, Ropczicze, Antiqua Roboczicze seu Chechli, Ropczyce. Twierdzi, że nazwa pochodzi od nazwy osobowej Ropek, która została zanotowana w 1482
W dokumencie zakonu koprzywnickiego wystawionym w 1363 wśród świadków wymieniony jest Zbygniew de Ropaczycz. Dokument zachował się w późniejszej kopii. W dokumencie z 1391 dotyczącym plebana ropczyckiego nazwa miasta została zapisana kilkakrotnie Robczicze, a raz Robszicze. To pierwszy zapis, który zachował się w oryginale. W przywileju lokacyjnym Gnojnicy z 1394 wspomniane są też Ropczicze, w którym występuje Więcesław de Ropczicze. Do końca XIV w. nazwa została zanotowana w sześciu różnych wariantach: Robcice (1400); Ropczyce (1356, 1394, 1397, 1399); Ropczyca (1362); Robczyce (1391, 1399, 1400); Robszyce (1391); Ropszyce (1399).
Historia
Osada na terenie dzisiejszych Ropczyc istniała prawdopodobnie już XIII wieku. Wiadomo, że w 1226 roku została spalona podczas najazdu Rusinów. Dokument wydany w 1282 roku przez Leszka Czarnego wymienia Ropczyce i okoliczne wsie z nazwy. W 1362 roku, król Kazimierz Wielki nadał Mikołajowi i Janowi Gielnicom przywilej lokacyjny miasta. Powstało ono na terenie osad Starej i Nowej Ropczycy. Miasto królewskie zostało założone na prawie magdeburskim w1353 roku.
Wiek XV i XVI zaznacza się ożywiony rozwojem Ropczyc. Rozwija się rzemiosło i handel, a położenie miasta na skrzyżowaniu ważnych szlaków handlowych aktywizuje miejscowych kupców, których kontakty sięgają Rusi, Krakowa oraz miast węgierskich. Przez pewien czas Ropczyce szczyciło się mianem „małego Gdańska”, co najlepiej świadczy o znaczeniu tego miasta.
Wiek XVII zaznaczył się kryzysem miasta. Kryzys dotknął wtedy większość miast Rzeczypospolitej. W 1607 roku miasto spustoszyli żołnierze Zebrzydowskiego. W 1655 roku splądrowali je Szwedzi. Kryzys pogłębiały dodatkowo coraz wyższe podatki oraz niekorzystne dla mieszczan prawodawstwo.
Po rozbiorze (1772) miasto weszło w skład zaboru austriackiego. Parę lat później znów zaczął się w nim rozwijać rzemiosło i handel. W 1856 roku miasto straciło szansę na rozwój, gdyż nowo budowana linia kolejowa Kraków-Rzeszów ominęła je. W 1873 roku wielki pożar strawił niemal całą drewnianą zabudowę miasta.
Po pierwszej wojnie światowej miasto weszło w skład odrodzonej Polski. W 1937 roku straciło funkcję miasta powiatowego na rzecz dynamicznie rozwijającej się Dębicy. Status ten odzyskało w 1955 roku.
Symbole miasta
Herb Ropczyc
Herb miasta przedstawia w polu błękitnym ptaka – symbolizującego sokoła, barwy naturalnej (cielistej), o rozpostartych skrzydłach, ze złotą literą „R” w dziobie, stojącego na białej podkowie ze złotym krzyżem maltańskim w środku.
Układ urbanistyczny
We współczesnym planie miasta wyraźnie widać, że zabudowa miejska koncentruje się wzdłuż głównych dróg przebiegających przez miasto (przed oddaniem obwodnicy miasta), tj. droga krajowa nr 94 i drogi wojewódzkiej nr 986. 10 października 2010 oddano do użytku obwodnicę miasta o długości 4,7 km.
Widocznym podziałem miasta są osiedla o odmiennej zabudowie urbanistycznej. Najbardziej charakterystyczne to tzw. górka, czyli osiedla św. Barbary i Północ. Potoczna nazwa wzięła się od ulokowania osiedli na wzgórzu. Dominuje tu budownictwo mieszkalne wielorodzinne zbudowane z wielkiej płyty w latach 80. i 90. XX wieku (os. Św. Barbary i Północ I) oraz zabudowa mieszkalna jednorodzinna (os. Północ II). Odmienny typ to tzw. dół lub miasto, czyli osiedle Śródmieście z typową miejską zabudową, gdzie zlokalizowane są urzędy, sklepy, gastronomia oraz budynki mieszkalne jednorodzinne i wielorodzinne, tutaj znajduje się centralny punkt miasta, czyli rynek oraz planty. Osiedle Czekaj natomiast to część przemysłowa miasta gdzie znajdują się największe ropczyckie zakłady pracy, osiedle mieszkaniowe wielorodzinne zbudowane w latach 90. XX wieku dla pracowników cukrowni oraz typowe budownictwo jednorodzinne. Pozostałe osiedla w Ropczycach mają charakter budownictwa jednorodzinnego z większym lub mniejszym charakterem rolniczym.
Demografia
Piramida wieku mieszkańców Ropczyc w 2014 roku:
Zabytki
Kościół parafialny pw. Przemienienia Pańskiego zbudowany ok. 1368 roku, przebudowany po pożarze w 1873;
sanktuarium Matki Bożej Królowej Rodzin wzniesione ok. 1730 roku, dwukrotnie remontowane w latach 1883 i 1951, wraz z bramą wejściową i ogrodzeniem z XIX wieku;
kapliczka św. Jana Nepomucena, zbudowana w XIX wieku;
dom drewniany z XIX wieku (ul. Najświętszej Marii Panny) – miejsce urodzenia Józefa Mehoffera;
cmentarz żydowski.
Administracja
Miasto ma 9 jednostek pomocniczych zwanych osiedlami: Świętej Barbary, Brzyzna, Chechły, Czekaj, Granice, Pietrzejowa, Północ, Śródmieście, Witkowice. W każdej z nich mieszkańcy wybierają radę osiedla, która z kolei wybiera zarząd osiedla i przewodniczącego zarządu.
Organem wykonawczym władz jest burmistrz, którym obecnie jest Bolesław Bujak (PSL), wybrany po raz kolejny w wyborach samorządowych. Siedzibą władz jest budynek na ul. Krisego, w którym mieści się także większość urzędów.
Burmistrzowie Ropczyc (przed 1990 r.)
Jakub Dobrowolski (ur. 1827, zm. 13.10.1919)
– pełnił obowiązki Kasjera Miejskiego Ropczyc przez kilkanaście lat – wiceburmistrz od 1878 – Burmistrz Ropczyc Od 1892 do 1895
Burmistrzowie Ropczyc (od 1990 r.)
1990-1998 do uzupełnienia
Bolesław Bujak (1998-2001 w trakcie pełnienia kadencji został wybrany na posła do Sejmu IV kadencji)
Ryszard Kapała (2001-2002 wybrany w miejsce ustępującego Bolesława Bujaka)
Stanisław Fąfara (Porozumienie Samorządowe, 2002-2006)
Bolesław Bujak (od 2006 – nadal)
W Ropczycach znajdują się 2 biura poselskie: Kazimierza Moskala (PiS), Jana Tomaki (PO). Parlamentarzyści zostali wybrani z okręgu wyborczego numer 23 (rzeszowsko-tarnobrzeski). W Ropczycach działa prokuratura rejonowa, znajduje się tu również sąd rejonowy, urząd skarbowy.
Przemysł
Zakład Produkcji Cukierniczej CUKROMIX-BIS Sp. z o.o.
Zakłady Magnezytowe „Ropczyce” S.A.
UTC CCS Manufacturing – produkcja przenośnych gaśnic
Cukrownia Ropczyce
Cargill Pasze Sp. z o.o
WELDON Sp. z o.o.
Eurovia Polska S.A.
Edukacja i kultura
Wyższa Szkoła Inżynieryjno-Ekonomiczna (obecnie uczelnia ta ma swoją siedzibę w Rzeszowie)
Liceum Ogólnokształcące im. Tadeusza Kościuszki
Zespół Szkół im. ks. dr. Jana Zwierza
Zespół Szkół Agrotechnicznych im. Wincentego Witosa
Nauczycielskie Kolegium Języków Obcych (zlikwidowane)
Centrum Kształcenia Praktycznego
Biblioteka Powiatowa oraz 2 filie miejskie
Centrum Kultury
Media
miesięcznik „Ziemia Ropczycka”
miesięcznik „Wspólnota Królowej Rodzin”
tygodnik „Głos Powiatu Ropczycko-Sędziszowskiego”
tygodnik „Dobry Tydzień”
lokalna gazeta „Spichlerz Galicyjski”
Telewizja Miejska
Tygodnik „Reporter”
Wspólnoty wyznaniowe
Rzymskokatolicki dekanat Ropczyce obejmujący parafie
parafia św. Anny w Ropczycach
parafia św. Barbary w Ropczycach
parafia św. Michała Archanioła w Ropczycach
parafia Przemienienia Pańskiego w Ropczycach
parafia Świętej Rodziny w Ropczycach
parafia św. Urszuli Ledóchowskiej w Ropczycach
Świadkowie Jehowy
Zbór Ropczyce (oraz grupa j. migowego).
Kluby sportowe
KS Błękitni Ropczyce – siatkówka mężczyzn
MZKS Błękitni Ropczyce – piłka nożna
UKS Sokół Ropczyce – badminton
MUKP „Fala” Ropczyce – pływanie
UKS Czekaj Ropczyce – piłka nożna
Obiekty sportowe
Kryta pływalnia
Hala Widowiskowo-Sportowa
„Moje Boisko – Orlik 2012” powstałe w ramach programu Orlik 2012.
Sztuczne lodowisko
Rekreacja
Rezerwat przyrody Szwajcaria Ropczycka
Planty miejskie
Miejsko-Powiatowy Ośrodek Sportu i Rekreacji
Deptako-park przy ul. Witosa
Trasy rowerowe
Ropczyce – Gnojnica – Ropczyce
Ropczyce – Mała – Ropczyce
Ropczyce – Kamionka – Ropczyce
Trasy piesze
Ropczyce – Łączki Kucharskie – Mała – Brzeziny – Góra Bardo (skrzyżowanie szlaków)
Ropczyce – Zawada – Pustków – Ocieka – Blizna – Niwiska (skrzyżowanie szlaków)
Ropczyce – Borki Chechelskie – Broniszów – Wielopole Skrzyńskie – Szufnarowa-Pniaki (skrzyżowanie szlaków)
Współpraca międzynarodowa
Miasta i gminy partnerskie:
Osoby związane z miastem
Jan Babicz – polski polityk ludowy i samorządowiec, poseł na Sejm Ustawodawczy
Adam Banaś (polityk) – polski polityk, poseł na Sejm PRL IX kadencji
Władysław Bartosik – ps. „Broda”, major Wojska Polskiego zmordowany w Lubzinie.
Kazimierz Bojarski – żołnierz AK, działacz WiN.
Bolesław Bujak – polski polityk, samorządowiec, poseł na Sejm III RP IV kadencji
Rafał Buszek – polski siatkarz, zawodnik Asseco Resovii, wychowanek Błękitnych Ropczyce
Marcin Daniec – artysta, satyryk
Henryk Dembiński – polski generał dywizji podróżnik i inżynier
Stanisław Depowski – żołnierz, podporucznik WP, członek 3 Dywizji Strzelców Karpackich, uczestnik Bitwy o Monte Cassino
Jan Dudziak (kanonista)-kanonista, kapłan
Wojciech Durek – polski artysta rzeźbiarz i malarz
Stanisław Dydo – żołnierz, podporucznik AK, działacz WiN.
Michał Grendys – działacz państwowy za czasów PRL, prawnik
Stanisław Jarmoliński – polski polityk i lekarz
Jan Henryk Jedynak – działacz ludowy okresu II RP, polityk sanacji, wicemarszałek sejmu V kadencji
Michał Jedynak – działacz ludowy, polityk
Tadeusz Kantor – polski reżyser, malarz, scenograf, grafik
Grzegorz Kopala – polski kompozytor, wokalista
Stanisław Kot – polski historyk i polityk
Maciej Kuciapa – żużlowiec
Wilhelm Mach – polski prozaik, eseista i krytyk literacki
Edward Mazur – polski przedsiębiorca działający w USA
Józef Mehoffer – artysta malarz
Piotr Michałowski – artysta malarz
Lidia Miś – polska pisarka, twórczyni literatury dla dzieci i młodzieży
Kazimierz Moskal (polityk) – polski polityk, nauczyciel, poseł na Sejm III RP V i VI kadencji.
Naftali z Ropczyc – cadyk, rabin
Henryk Józef Nowacki – arcybiskup tytularny Blery, nuncjusz apostolski w Nikaragui, prałat honorowy papieża, kapelan honorowy Jego Świątobliwości.
Karol Olszewski – polski fizyk i chemik
Leopold Paliszewski – podporucznik – 18 pułk piechoty liniowej, odznaczony Orderem VIRTUTI MILITARI – 9 Września 1831 r.
Piotr Puskarz – członek 3 Dywizji Strzelców Karpackich, uczestnik Bitwy o Tobruk i Monte Cassino.
Julian Rataj – pułkownik Ludowego Wojska Polskiego i działacz ruchu ludowego, poseł na Sejm Ustawodawczy RP
Edward Raczyński – w Lubzinie-Sepnicy posiadał dwór
Józef Rojek – polski polityk, samorządowiec, poseł na Sejm III RP V i VI kadencji
Kazimierz Rymut – polski językoznawca, onomasta
Michał Siewierski – kapłan
Tadeusz Sinko – polski filolog klasyczny
Stanisław Skorodecki – polski duchowny katolicki, kapelan prymasa Stefana Wyszyńskiego w więzieniu
Saturnin Skrzeczyński – kolator, właściciel Lubziny (zm. 1898).
Franciszek Stachnik – polski polityk ludowy, poseł na Sejm III kadencji (1930–1935) oraz na Sejm Ustawodawczy (1947–1952)
Karolina Stachoń-Weit – łączniczka i skarbniczka dębickich Szarych Szeregów w pierwszych latach II wojny światowej.
Maksymilian Stanisławski – jeden z dowódców, oficerów powstania listopadowego, współorganizator powstania krakowskiego, kapłan.
Łukasz Trałka – piłkarz, reprezentant Polski w piłce nożnej
Seweryn Udziela – etnograf, badacz i popularyzator folkloru i kultury ludowej Małopolski
Stanisław Ujejski - generał brygady Wojska Polskiego, lotnik obserwator
Tomasz Wrotoń – piłkarz, trener piłki nożnej
Roman Zawiliński – językoznawca, pedagog i etnograf
Jan Zwierz – kapłan, społecznik
Honorowi obywatele Miasta Ropczyce
Kazimierz Badeni (1897)
ks. Stanisław Skorodecki
Magdalena Kocójw maju 2007 r.
Stanisław Misztal
ks. prałat Stanisław Słowik
Mirosław Karapyta
ks. prałat Michał Heller w maju 2010 r.
ks. prałat Jan Delekta w 2012 r.
Jan Kopeć w 2012 r.
Stanisław Ziemiński w 2012 r.
bp. Kazimierz Górny 16 listopada 2012 r.
Źródło treści i historia autorów: Wikipedia. Tekst skrócono i uporządkowano.
Tworzenie stron internetowych – Ropczyce
Projektując witrynę dla firmy z obszaru miejscowości Ropczyce, zaczynamy od ustalenia, czego klient potrzebuje przed złożeniem zamówienia lub wysłaniem zapytania.
Strona z ofertą dla klientów biznesowych
Przygotowujemy podstrony opisujące usługi, proces współpracy i przykładowe realizacje. Formularz pozwala wskazać zakres projektu i zostawić dane do kontaktu w sprawie wyceny.
Wizytówka internetowa dla lokalnej firmy
Na stronie można zebrać godziny pracy, obszar obsługi i odpowiedzi na pytania, które klienci najczęściej zadają przed kontaktem. Projekt układu uwzględnia wygodne korzystanie z witryny na telefonie.