Głogów – informacje o miejscowości
Głogów (łac. Glogovia, niem. Glogau, czes. Hlohov) – miasto w zachodniej Polsce, w województwie dolnośląskim, położone na Dolnym Śląsku, siedziba powiatu głogowskiego oraz gminy wiejskiej Głogów. Umiejscowione nad rzeką Odrą. Głogów jest szóstym co do wielkości miastem w województwie.
Miasto usytuowane jest na obszarze Legnicko-Głogowskiego Okręgu Miedziowego.
Geografia
Głogów usytuowany jest w północnej części woj. dolnośląskiego, na pograniczu Pradoliny Barucko-Głogowskiej i Wzgórz Dalkowskich. Prawie w całości obecne miasto leży na lewym brzegu Odry, choć kiedyś jego zasadniczy trzon znajdował się na Ostrowie Tumskim otoczonym ramionami rzeki. Występują tu dwie jednostki morfologiczne:
wysoczyzna plejstoceńska, będąca przedłużeniem północnego stoku Wzgórz Dalkowskich,
dolina rzeki Odry, stanowiąca część Pradoliny Barucko-Głogowskiej,
Sąsiednie gminy: Głogów (wiejska), Kotla, Żukowice, Jerzmanowa, Szlichtyngowa.
Według danych z 1 stycznia 2010 r. powierzchnia miasta wynosi 35,11 km². Miasto stanowi 7,98% powierzchni powiatu.
użytki rolne – 36,5%: grunty orne – 25,8% łąki – 6,0% pastwiska – 4,3% sady – 0,4%
lasy – 0,4%.
W latach 1975–1998 miasto administracyjnie należało do woj. legnickiego.
Podział zabudowy
Głogów składa się z następujących osiedli:
Piastów Śląskich,
Śródmieście,
oraz dzielnic/wsi w obrębie granic miasta:
Wróblin Głogowski,
Środowisko przyrodnicze
Walory przyrodnicze miasta stanowią: szata roślinna i zwierzęca, gleby, wody i urozmaicony krajobraz. System zieleni tworzą parki (wokół Starego Miasta i kanału Sępolno), zieleń łęgowa nad Odrą i w Ostrowie Tumskim, niewielkie kompleksy lasów, ogrody działkowe oraz w ostatnich latach system zieleni izolacyjnej wokół hut miedzi. W obrębie miasta znajduje się szesnaście pomników przyrody. Tereny nadodrzańskie stanowią biologicznie czynne kompleksy i są ostoją ptactwa wodnego. Podstawowe kompleksy roślin występują w następujących głównych grupach (W.Szafer):
roślinność dna doliny Odry, którą tworzą zarośla wierzbowe. Wyższe terasy doliny Odry zajmują przeważnie łąki i lasy (głównie liściaste),
roślinność Wzgórz Dalkowskich, w pobliżu których przebiegają granice naturalnych zasięgów drzew (świerk górski, jodła, olsza szara). Wzgórza porastają lasy świerkowe i bukowe,
na południe i południowy zachód od pasa Wzgórz Dalkowskich rozciąga się jednostajnie płaska kraina torfowisk.
Jakość środowiska wpływa znacząco na samopoczucie i zdrowie jego mieszkańców. Ogólnie w ostatnich latach ulega poprawie. Inwestycje proekologiczne w Hucie Miedzi („Modernizacja Wydziału Ołowiu”, „Instalacja odsiarczania elektrociepłowni HM „Głogów”) oraz coraz częstsze wykorzystywanie do celów grzewczych i technologicznych paliw ekologicznych ograniczyły emisję zanieczyszczeń do atmosfery.
Demografia
Wykres liczby ludności miasta Głogów na przestrzeni ostatnich 70 lat.
Największą populację Głogowa odnotowano w 1996 r. – według danych GUS 74 390 mieszkańców. Od 1996 roku liczba mieszkańców Głogowa spadła o 6374 osób, spowodowana ujemnym saldem migracji.
Piramida wieku mieszkańców Głogowa w 2014 roku.
Kolejny rok z rzędu liczba mieszkańców Głogowa utrzymuje się poniżej 70 000 osób. Kobiet jest o 2302 więcej niż mężczyzn. Czasowo na terenie miasta zameldowane są 1122 osoby. W porównaniu z 2007 liczba mieszkańców zmalała o 506 osób (w 2007 r. było ich 69 978).
W 2008 urodziło się 790 dzieci, o 53 dzieci więcej rok wcześniej (w 2007 r. było ich 737). W tym samym okresie zmarło 510 osób. Przyrost naturalny wynosi więc 280 osób, a spadek liczby mieszkańców jest wynikiem migracji, głównie ludzi młodych, poza Głogów. Ma to związek z pozostawaniem wykształconych młodych ludzi w dużych miastach, siedzibach uczelni oraz z budowaniem domów na terenie ościennych gmin, głównie: Gmina Głogów, Gmina Jerzmanowa, Gmina Radwanice, Gmina Grębocice.
Informacja o ludności Głogowa na dzień 31.12.2010 r.
Liczba mieszkańców Głogowa zameldowanych na pobyt stały – 68 811, w tym 56 cudzoziemców zameldowanych na pobyt stały. W porównaniu z rokiem 2009 liczba mieszkańców zmalała o 341 osób (w 2009 r. – 69 152 osoby). Liczba osób z podziałem na płeć: kobiet – 35 702, mężczyzn – 33 109 (kobiet jest o 2593 więcej niż mężczyzn). Na pobyt czasowy na terenie Głogowa zameldowanych jest 1477 osób.
W roku 2010 urodziło się 779 dzieci (w roku 2009 – 787 dzieci), tj. o 8 dzieci mniej niż w roku 2009, w tym: chłopcy – 369, dziewczynki – 410
Zmarło 500 osób (w roku 2009 – 486 osób, tj. więcej o 14 osób). Przyrost naturalny wynosi więc 279 osób.
Spadek liczby mieszkańców jest wynikiem migracji głównie ludzi młodych, poza Głogów. Ma to związek z pozostawaniem wykształconych młodych ludzi po ukończeniu studiów, w dużych miastach, jak również z wyprowadzeniem się poza Głogów, w związku z budową domów na terenie ościennych gmin, głównie: Głogów, Jerzmanowa, Radwanice, Grębocice, Serby.
Jako populacja mieszkańcy Głogowa wyraźnie się starzeją:
liczba mieszkańców w wieku 18 lat i więcej wynosi 56 677 osób, w tym: kobiet 29 746, mężczyzn 26 931,
liczba mieszkańców do 18 roku życia wynosi – 12 134 osoby,
liczba osób najstarszych w wieku 70 lat i więcej – 4580 w tym kobiet 2905, mężczyzn 1675,
liczba mieszkańców w wieku 90 lat i więcej 104 osoby, w tym kobiet 87, mężczyzn 17.
Najwięcej żyjących mieszkańców jest w grupie urodzonych:
w 1955 roku – 1391 osób, w tym 609 mężczyzn i 782 kobiet,
w 1951 roku – 1374 osoby, w tym 640 mężczyzn i 734 kobiet,
w 1953 roku – 1364 osoby, w tym 621 mężczyzn i 743 kobiet,
w 1952 roku – 1350 osób, w tym 637 mężczyzn i 713 kobiet,
w 1977 roku – 1344 osoby, w tym 695 mężczyzn i 649 kobiet,
w 1981 roku – 1298 osoby, w tym 643 mężczyzn i 655 kobiet,
w 1978 roku – 1297 osób, w tym 685 mężczyzn i 612 kobiet,
w 1980 roku – 1285 osób, w tym 673 mężczyzn i 612 kobiet.
Od 2006 roku liczba urodzeń przedstawia się następująco:
2001 r. – 605 dzieci,
2002 r. – 598 dzieci,
2003 r. – 577 dzieci,
2004 r. – 628 dzieci,
2005 r. – 676 dzieci,
2006 r. – 743 dzieci,
2007 r. – 737 dzieci,
2008 r. – 790 dzieci,
2009 r. – 787 dzieci,
2010 r. – 779 dzieci,
2014 r. – 667 dzieci.
Najwięcej mieszkańców mieszka na ulicach:
Kosmonautów Polskich – 3877,
Armii Krajowej – 2743,
Orbitalnej – 2569,
Obrońców Pokoju – 2538,
alei Wolności – 2441,
Gwiaździstej – 2313.
Istnieją również ulice, gdzie mieszka tylko kilka osób, np. Brzozowa, Bukowa, Dobra, Geodezyjna, Kossaka, Bolesława Wysokiego, Konopnickiej, Krawiecka, Księdza Novarese, Nadbrzeżna, Narciarska, Piaskowa, Topolowa, Wierzbowa.
W załączeniu wykaz ulic z podaną liczbą mieszkańców – Wykaz
Ogółem jest w mieście 257 ulic i placów.
W Głogowie wyodrębniono 11 osiedli mieszkaniowych. Liczba mieszkańców poszczególnych osiedli wynosi obecnie:
Brzostów – 811,
Chrobry – 7210,
Hutnik – 8000,
Kopernik – 21 106,
Kościuszki – 2835,
Nosocice – 1550,
Piastów Śląskich – 11 300,
Przemysłowe – 4910,
Słoneczne – 3350,
Śródmieście – 8400,
Krzepów – brak danych.
Toponimika nazwy miasta
Nazwa miasta pochodzi od słowa glogh, które oznacza cierń lub kolec. Początkowo głogiem nazywano wszystkie krzewy kłujące, aby z czasem zawęzić tę nazwę do jednej rośliny głogu. Odnosi się ona do właściwości terenów, na których miejscowość została założona i ma związek z roślinnością charakterystyczną dla tego obszaru – teren porośnięty głogiem. Niemiecki językoznawca Heinrich Adamy swoim dziele o nazwach miejscowości na Śląsku wydanym w 1888 roku we Wrocławiu wymienia nazwę miasta zanotowaną w dokumencie z 1213 roku Glogow podając jej znaczenie „Weissdornstadt” – „Miasto głogu”.
Nazwę miasta w zlatynizowanej formie cum urbem Glogua oraz urbs Glogus notuje Kronika Thietmara w roku 1010. W 1120 roku wzmiankowany był duce Woyslao Glogoviensi. Później występują także inne warianty tej nazwy: Glogov (1155), castra Glogova (1157) oraz Glogou w roku 1208 w falsyfikacie dokumentu z XIV w. W średniowieczu występowała również nazwa w formie żeńskiej Głogowa. Na przestrzeni dziejów występowały następujące niemieckie formy nazwy miasta od XI do XX w. – Glogau oraz Gross-Glogau (XV-XIX w.).
W spisanych po łacinie dokumentach średniowiecznych z 1242 oraz 1318 roku miasto wymienione jest pod nazwą Glogouia. Nazwę miejscowości w zlatynizowanej staropolskiej formie Glogovia notuje spisana po łacinie w latach 1269–1273 Księga henrykowska.
Nazwę miejscowości w zlatynizowanej formie „Glogovia” wymienia spisany ok. 1300 roku średniowieczny łaciński utwór opisujący żywot świętej Jadwigi Vita Sanctae Hedwigis. Około 1300–1305 r. w łacińskiej Liber fundationis episcopatus Vratislaviensis (pol. „Księdze uposażeń biskupstwa wrocławskiego”) miejscowość wymieniona jest w zlatynizowanej formie Glogovia. Źródło to wymienia również wsie, które obecnie zostały wchłonięte przez miasto i stanowią jego części bądź dzielnice jak Wróblin Głogowski pod nazwą Wroblino, Obora, Brzostów zanotowany pod nazwą Brustow oraz Krzepów zapisany w formie Crzepowo.
W pruskim urzędowym dokumencie z 1750 roku wydanym języku polskim w Berlinie przez Fryderyka Wielkiego miasto wymienione jest pośród innych śląskich miejscowości jako Glogow. Późniejsza nazwa niemiecka Glogau jest zgermanizowaną nazwą pierwotnej słowiańskiej i nie ma ona znaczenia w języku niemieckim. Stała się ona urzędową nazwą miasta dopiero po zajęciu Śląska przez Prusy w wyniku trzech wojen śląskich z Austrią. Nazwę Głogow w książce „Krótki rys jeografii Szląska dla nauki początkowej” wydanej w Głogówku w 1847 wymienił śląski pisarz Józef Lompa.
Słownik geograficzny Królestwa Polskiego wydany pod koniec wieku XIX podaje wiele wariantów nazw miejscowości: niemiecką Glogau oraz polskie – Głogów, Głogówek na Szląsku, a także Głogów Dolny lub Wielki oraz w formie żeńskiej Głogowa Dolna lub Wielka, a po niemiecku Gross-Glogau i Ober-Glogau oraz Klein-Glogau.
Historia
Niektóre hipotezy skłaniają się do pogladu, że osada Lugidunum z mapy Ptolemeusza może być Głogowem – miejscowość ta zdaniem niektórych została odwzorowana w dziele „Geografia” Klaudiusza Ptolemeusza z lat 142–147 naszej ery. O tym, że miejscowość ta była Głogowem, informuje kompendium Lexicon Universale oraz wynika to z jej położenia względem innych zidentyfikowanych miejscowości Śląska, jednakże inne źródła identyfikują jednak Lugidunum z Legnicą. Jest to jednak przypuszczenie, ponieważ mapa Ptolemeusza jest bardzo niedokładna.
Głogów jest jedną ze starszych miejscowości na terenie Polski. Najstarszy głogowski gród założony został w X wieku przez słowiańskie plemię Dziadoszan i położony był na prawym brzegu Baryczy. Plemienny gród został zdobyty przez Mieszka I, który około 989 roku zbudował nowy większy gród w widłach Baryczy i Odry na terenie dzisiejszej kolegiaty na Ostrowie Tumskim. Gród miał kształt owalu o wymiarach 108 × 78 metrów. Wnętrze szczelnie zajmowały liczne budynki o konstrukcji zrębowej ustawione równolegle do ulicy, a w miejscu dzisiejszej kolegiaty istniał niewielki kamienny kościół.
W latach 1010 i 1017 wojska niemieckie Henryka II znalazły się dwukrotnie pod grodem w Głogowie. Do oblężenia grodu jednak nie doszło, o czym wspomina Thietmar z Merseburga. Najsłynniejszą z walk o Głogów jest obrona miasta w roku 1109 przed wojskami króla niemieckiego Henryka V.
W roku 1157 Głogów zdobyty został przez Fryderyka I Barbarossę, który spalił gród.
W roku 1180, pod rządami Konrada Laskonogiego, syna Władysława Wygnańca, odbudowany Głogów stał się stolicą księstwa głogowskiego. W 1202 roku wzmiankowany był po raz pierwszy kasztelan, którym był Andrzej, kolejni to m.in. Przecław (1218–1223), Mojko (1239), Bozanta (1240), Jaksa (1242), Mirosław (1248). W mieście książę Konrad I zbudował pierwszy murowany zamek książęcy siedzibę kasztelanii. W spisanym po łacinie dokumencie średniowiecznym księcia Bolesława Rogatki z 1242 roku wymieniony jest Jaksa kasztelan głogowski we fragmencie Jaxa castellano in Glogouia. W roku 1253 książę kazał założyć w miejscu istniejących na lewym brzegu rzeki osad miejscowość z prawem miejskim magdeburskim.
W XVI w. wymarła głogowska linia Piastów śląskich, której ostatnim przedstawicielem był Jan II Szalony.
W latach 1491–1506 rządzili tu Jagiellonowie, Jan Olbracht i Zygmunt Stary, późniejsi królowie polscy. Później zaś miasto poddane zostało Habsburgom.
W połowie XVII w., w czasie wojny trzydziestoletniej, Głogów zamieniony został w twierdzę. Był oblegany i zdobywany przez wojska pruskie, francuskie, rosyjskie, szwedzkie i austriackie.
Od roku 1740 podlegał pruskim Hohenzollernom. W czasie wojen napoleońskich kwaterowały tu polskie oddziały Henryka Dąbrowskiego, szwadrony 4. płku strz. konnych Księstwa Warszawskiego, odwiedził go również trzykrotnie sam Napoleon. Umocnienia twierdzy zahamowały na wiele lat rozwój miasta.
W XIX w. starano się o zniesienie umocnień, lecz dopiero w 1873 r. udało się przesunąć ich granice na wschód, a w 1902 zostały one zniesione, co umożliwiło normalny jego rozwój. Po zlikwidowaniu murów miejskich miasto przeżyło boom budowlany, a liczba ludności wzrosła z 24 000 około roku 1900 do 33 000 w roku 1939. Przewidując taki rozwój wypadków już w roku 1905 władze miasta zaangazowaly Josefa Stübbena (1845 - 1936), jednego z najbardziej cenionych miejskich planistów w ówczesnych Niemczech, do stworzenia długookresowego planu rozwoju miasta Głogowa. To za jego przyczyna stworzono w kolejnych latach ciąg zieleni na terenie pozostałym po okalających centrum miasta bastionach.
W 1945 miasto zostało ponownie zamienione w twierdzę przez władze niemieckie. Głogów był oblegany przez wojska radzieckie od 11 II do 1 IV 1945 r. i podczas walk został w 95 procentach zniszczony. Zburzona został m.in. XV wieczna kolegiata p. w. Najświętszej Marii Panny. Ku czci żołnierzy radzieckich - zdobywców miasta wystawiono pomnik na Placu Słowiańskim.
W wyniku postanowień konferencji jałtańskiej miasto zostało przyłączone do Polski i w maju 1945 przybyli do Głogowa pierwsi powojenni osadnicy, którzy zastali jedynie ruiny i zgliszcza. Odbudowa miasta nie została dokończona do tej pory. Gwałtownemu przeobrażeniu i rozwojowi uległo dopiero po decyzji o budowie huty miedzi, zapoczątkowanej w 1967 r. Huta jest wciąż największym zakładem przemysłowym miasta.
Od 1945 do 1950 Głogów należał do województwa wrocławskiego, zaś w 1950 włączony został do nowo powstałego województwa zielonogórskiego. Od 1975 do 1998 należał do województwa legnickiego. Do województwa dolnośląskiego należy od reformy administracyjnej w 1999.
Symbole miasta
Flaga Głogowa i barwy Głogowa – Barwami Miasta Głogowa są biel i czerwień. Flagą miasta jest szachownica w kolorach białym i czerwonym o kształcie prostokątnym i liczbie pól 8 × 5. Stosunek szerokości flagi do jej długości wynosi 5:8.
Herb Głogowa – Herb przedstawia tarczę dzieloną w krzyż prosty na cztery pola, z małą centralną tarczą, na której pośrodku widnieje złoty inicjał „G” na czerwonym tle. Pierwsze pole tarczy jest niebieskie i przedstawia Madonnę w koronie trzymającą berło i Dzieciątko stojąc na srebrnym półksiężycu. Całość w aureoli promienistej koloru złotego. W drugim polu znajduje się na złotym tle śląski czarny orzeł bez korony, z rozpostartymi skrzydłami. W poprzek na piersi orła widnieje srebrny półksiężyc, na nim krzyż. Trzecie pole czerwone, na nim czarny łeb bawołu zwrócony do przodu. Czwarte pole niebieskie, na nim kruk siedzący na złotej gałęzi z trzema sękami. Kruk skierowany do wewnątrz.
Hejnał – Hejnał Głogowa został skomponowany przez Kazimierza Walendzika w 1978 r.
Gospodarka
Gmina Miejska Głogów zalicza się do miast o wyraźnie rozwiniętej funkcji przemysłowej, jest jednym z centralnych miast Legnicko-Głogowskiego Okręgu Miedziowego. Głównym sektorem gospodarki jest hutnictwo miedzi. Potencjał ekonomiczny skupiony jest przede wszystkim w jednym przedsiębiorstwie – Hucie Miedzi Głogów.
Sami mieszkańcy przejawiają dużą przedsiębiorczość. Świadczy o tym liczba podmiotów gospodarczych zarejestrowanych w mieście. Obecnie jest ich około 7 tys. Dominują branże związane z handlem, obsługą nieruchomości, budownictwem, produkcją i transportem. Najwięcej ludzi pracuje w przemyśle, budownictwie, ochronie zdrowia, handlu i usługach.
Władze lokalne uchwaliły, iż celem strategicznym jest zapewnienie jak najlepszych warunków do zwiększania aktywności gospodarczej w Głogowie poprzez oferowanie korzyści dla inwestorów lokujących działalność gospodarczą na terenie miasta. Jedną z metod stwarzania przez samorządy lokalne zachęt dla inwestorów są ulgi i zwolnienia z podatków lokalnych. Stąd też Rada Miejska w Głogowie w kwietniu 1999 r. wprowadziła zwolnienie z podatku od nieruchomości dla nowo powstałych podmiotów gospodarczych, prowadzących działalność produkcyjną lub usługową. Główne cele jakie Zarząd Miasta chce osiągnąć poprzez wprowadzenie ulg podatkowych, to:
zmiana struktury gospodarczej,
ożywienie gospodarcze Głogowa,
przyciągniecie kapitału inwestycyjnego do miasta,
tworzenie nowych miejsc pracy.
W marcu 2008 utworzona została w Głogowie Podstrefa Legnickiej Specjalnej Strefy Ekonomicznej o powierzchni 14,5 ha.
Transport
Głogów jest węzłem komunikacyjnym, gdzie krzyżują się szlaki komunikacji drogowej, kolejowej oraz rzecznej.
Transport drogowy
Przez Głogów przebiega droga krajowa nr 12 relacji Łęknica – Żary – Głogów – Leszno – Kalisz – Radom – Lublin – Berdyszcze (Dorohusk). Biegnie ona w Głogowie przez drugie pod względem wielkości w Europie rondo oraz przez jedyny w promieniu kilkudziesięciu kilometrów most na Odrze.
W mieście krzyżuje się kilka dróg wojewódzkich:
Budowana jest Trasa Obwodowa w Głogowie.
Transport kolejowy
Najważniejszą linią przebiegającą przez Głogów jest linia międzynarodowa C-E 59, relacji Szczecin – Głogów – Wrocław – południe Europy. Jej najważniejszy, 2-torowy, zelektryfikowany odcinek Szczecin – Wrocław (linia kolejowa nr 273) posiada długość 356 km (do Głogowa kolej doprowadzono w październiku 1846). Drugą linią jest linia kolejowa nr 14, prowadząca z Żar przez Wschowę do Leszna. Linia ta na odcinku Głogów – Żagań jest aktualnie wyłączona z ruchu pasażerskiego.
W granicach administracyjnych miasta znajdują się cztery czynne stacje kolejowe:
stacja Głogów – główny dworzec kolejowy miasta i regionu,
stacja Głogów Huta,
stacja Krzepów,
stacja Wróblin Głogowski.
Transport pasażerski odbywa się głównie przez stacje Głogów oraz Krzepów. Pozostałe dwie stacje są obecnie powoli wycofywane z użycia.
Głogów posiada regularne połączenia kolejowe z takimi miastami jak: Zielona Góra, Ścinawa, Wrocław, Opole, Katowice, Sosnowiec, Włoszczowa, Kielce, Skarżysko-Kamienna, Radom, Nałęczów, Lublin.
Transport rzeczny
Głogów położony jest nad rzeką Odrą. Wzdłuż rzeki, na terenie miasta znajdują się dwa porty: port katedralny oraz port zimowy.
Transport osobowy
Głównym podmiotem realizującym autobusowe połączenia międzymiastowe jest głogowska firma Intertrans PKS S.A. Firma ta obsługuje około 90 linii regularnych oraz kilkanaście linii specjalnych. Miasto posiada połączenia m.in. z Częstochową, Gorzowem Wielkopolskim, Kaliszem, Karpaczem, Poznaniem, Warszawą i Wałbrzychem. Usługi z zakresu komunikacji międzymiastowej oferują ponadto prywatni przewoźnicy. Głogów w tym zakresie posiada połączenia z takimi miejscowościami jak: Legnica, Lubin, Polkowice, Sława, Wschowa, Leszno, Poznań, Góra i Rawicz.
Komunikacja miejska
Miejską komunikacją publiczną na terenie miasta zajmuje się spółka miejska Komunikacja Miejska Sp. z o.o. Pojazdy firmy obsługują 10 linii komunikacyjnych miejskich, w tym jedna nocna (61N). Ponadto w Głogowie działa wiele korporacji taksówkarskich.
Transport lotniczy
W 2012 przy ul. Kościuszki otworzono sanitarne lądowisko.
Turystyka
Przez miasto przebiega Wielkopolska Droga św. Jakuba i Dolnośląska Droga św. Jakuba – odcinek szlaku pielgrzymkowego do grobu św. Jakuba w Santiago de Compostela w Hiszpanii.
Oświata
Głogów jest ważnym regionalnym ośrodkiem naukowym. Mieści się tu wiele szkół ponadgimnazjalnych oraz policealnych. Działa jedyne w zachodniej Polsce szkolne obserwatorium astronomiczne. Rozwija się szkolnictwo wyższe, zarówno na studiach dziennych, zaocznych oraz podyplomowych. W Głogowie funkcjonuje 13 przedszkoli publicznych i 4 przedszkola niepubliczne m.in. „Promyk” i „Jarzębinka”.
Lista szkół w Głogowie: Szkoły podstawowe:
Szkoła Podstawowa nr 2, Aleja Wolności 74
Szkoła Podstawowa nr 3 im. Noblistów Polskich, Plac Mieszka I 22
Szkoła Podstawowa nr 6 im. Tadeusza Kościuszki, ul. Kościuszki 18
Szkoła Podstawowa nr 7 im. Stanisława Staszica, ul. Daszyńskiego 11
Szkoła Podstawowa nr 10 im. Mikołaja Kopernika, ul. Andromedy 62
Szkoła Podstawowa nr 12 im. Kawalerów Orderu Uśmiechu, ul. Gomółki 43
Szkoła Podstawowa nr 13, im. Orląt Lwowskich, ul. Akacjowa 10
Szkoła Podstawowa nr 14 im. Henryka III głogowskiego, ul. Królewska 12.
Gimnazjum nr 1 im. Dzieci Głogowskich, ul. Sikorskiego 11
Gimnazjum nr 2 im. Ireny Sendler, Plac Mieszka I 22
Gimnazjum nr 3 im. Jana z Głogowa, ul. Morcinka 2
Gimnazjum nr 4 im. Polskich Odkrywców, ul. Niedziałkowskiego 10
Gimnazjum nr 5 im. Polskich Olimpijczyków, ul. Gwiaździsta 2
Gimnazjum Dwujęzyczne, ul. Jedności Robotniczej 10
Gimnazjum Niepubliczne Aslan im. C.S Lewisa, ul. Piotra Skargi 5
Szkoły ponadgimnazjalne
I Liceum Ogólnokształcące im. Bolesława Krzywoustego, ul. Jedności Robotniczej 10
II Liceum Ogólnokształcące im. Mikołaja Kopernika, ul. Daszyńskiego 15
III Liceum Ogólnokształcące im. Bohaterów Westerplatte, ul. Wita Stwosza 3
Zespół Szkół z Oddziałami Integracyjnymi, ul. Perseusza 5
Zespół Szkół Przyrodniczych im. Macieja Rataja, ul. Folwarczna 55
Zespół Szkół im. Wyżykowskiego, ul. Wita Stwosza 3a
Zespół Szkół Ekonomicznych im. Jana Pawła II, ul. K. Miarki 1
Zespół Szkół Samochodowych i Budowlanych, ul. Piastowska 2a
Zespół Szkół Politechnicznych, Plac Jana z Głogowa 7.
Szkoły artystyczne:
Państwowa Szkoła Muzyczna I i II stopnia im. Franciszka Liszta, ul. Jedności Robotniczej 14.
Szkoły policealnie:
Policealna szkoła CERTUS w Głogowie ul. Obozowa 5; Głogów
Państwowa Wyższa Szkoła Zawodowa w Głogowie ul. Piotra Skargi 5; Głogów
Zabytki
Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisane są obiekty:
Budowle świeckie
miasto – zespół urbanistyczno-krajobrazowy, z XIII w.
Zamek Książąt Głogowskich (mieszczący Muzeum Archeologiczno-Historyczne) z XIII w., lata 1652–1669, XVIII w., po 1964 r.
brama Szpitalna, z XIV w.
fragmenty średniowiecznych murów miejskich, fortyfikacje nowożytne, mur.-ziem., ul. Wały Bolesława Chrobrego, 1657–1720
fortyfikacje: fort Gwiaździsty, ul. Rudnowska, z lat 1747–1749, lat 1870–1874 budynki forteczne, ul. Wały Bolesława Chrobrego: blokhauz nr 1, z 1880 r. blokhauz nr 2, z 1860 r.
schron – szczelina przeciwlotnicza, ul. Bolesława Krzywoustego, z 1930 r.
ratusz (obecnie siedziba samorządu miejskiego)z XV w., XIX w., z drugiej poł. XX w.
Teatr im. Andreasa Gryphiusa (ruiny) z lat 1799–1801
Sąd Rejonowy ul. Kutrzeby 2, z 1908 r.
Obiekty sakralne
kolegiata pw. WNMP na Ostrowie Tumskim, gotycka z 1260 r., XIX w., drugiej poł. XX w. (w odbudowie)
kościół pw. św. Mikołaja, gotycki z XII w., XIV w., XVIII w. (ruiny)
kościół ewangelicki pw. „Łódź Chrystusowa”, XVIII-wieczny (lapidarium)
kościół klasztorny jezuitów pw. Bożego Ciała, późnobarokowy wraz ze szczątkiem jezuickiego kolegium z l. 1696–1710, l. 1960–64
kościół św. Maksymiliana Marii Kolbego
modernistyczny kościół św. Klemensa Dworzaka
dom parafialny z kaplicą, ul. Staromiejska 17, z l. 1909–10
kościół fil. św. Wawrzyńca, późnogotycki w Brzostowie z 1502 r., XVII w., 1804 r.
cmentarz przy kościele, w Brzostowie
kościół rzym.kat. par. pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa, poewangelicki, neogotycki, ul. Kościelna 1, na osiedlu Krzepów, z l. 1910–11
kaplica, obecnie kościół fil. pw. św. Heleny, na osiedlu Wróblin Głogowski, z 1810 r.
dzwonnica, drewniana na osiedlu Wróblin Głogowski.
obiekty niezachowane:
romański kościół św. Piotra (lapidarium pełniące funkcję pomnika Jana Pawła II)
XIII-wieczny kościół i klasztor franciszkanów
XV-wieczna kaplica św. Anny przy Kolegiacie
XVIII-wieczny kościół garnizonowy
XVII-wieczny Kościół Pokoju
XV-wieczny kościół św. Krzyża
XIX-wieczna synagoga (lapidarium).
Inne obiekty
Zespół Szkół Zawodowych
XVII-wieczna fosa i dwa bastiony
XIX-wieczna wieża „Turm Reduit” (tzw. „Barbakan”)
XIX-wieczny fort „Luneta”
pomniki i rzeźby plenerowe: Wieża Bismarcka Pawilon Goethego Fontanna Reutera Polskich i Niemieckich Ofiar Wojny Koalicji Antyhitlerowskiej Pomnik Dzieci Głogowskich Jana z Głogowa figura św. Jana Nepomucena Biblioteka Świętego Pielgrzyma pomnik „Ocalić od zapomnienia”, upamiętniający ofiary zbrodni katyńskiej i katastrofy polskiego Tu-154 w Smoleńsku
place, parki: Park Leśny Park Zamkowy Park Paulinów Park Południowy Park Słowiański Park Sępolno Park Kopernika
Informację turystyczną na terenie miasta prowadzą: Centrum Informacji Turystycznej mieszczące się w Galerii Dworcowej (przy dworcu autobusowym) oraz Wydział Promocji Miasta – Ratusz – Rynek 10.
Imprezy kulturalne
Głogów jest miejscem wielu ważnych wydarzeń o charakterze kulturalnym, m.in.:
Międzynarodowe Głogowskie Spotkania Jazzowe,
koncerty w ramach festiwalu Wratislavia Cantans,
Ogólnopolski Festiwal Chórów „Silesia Cantat” (wcześniej Zamkowe Spotkania Chóralne),
Przegląd Kultury Polskiej „Kresy”,
Mayday Rock Festiwal.
Głogowskie Konfrontacje Literackie
Głogowski Festiwal Szopek Bożonarodzeniowych
Organizacje kulturalne
Na terenie miasta działa wiele instytucji i stowarzyszeń upowszechniających kulturę i sztukę wśród mieszkańców miasta i regionu, a także reprezentujących miasto Głogów na arenie krajowej i międzynarodowej. Do najważniejszych podmiotów działających w sferze kultury, zaliczyć można:
Miejski Ośrodek Kultury
Miejska Biblioteka Publiczna
Muzeum Archeologiczno-Historyczne
Towarzystwo Ziemi Głogowskiej
Stowarzyszenie „głogowianie”
Szkoła Muzyczna I i II stopnia im. Franciszka Liszta w Głogowie
Głogowskie Stowarzyszenie Literackie
Centrum Edukacji Kulturalnej i Artystycznej MAYDAY
Stowarzyszenie „Chór Beati Cantores”
Zakładowa Orkiestra Dęta „Huty Miedzi Głogów”
Stowarzyszenie Wolnej Sztuki
Zespół Tańca ludowego „Cis” przy Zespole Szkół Przyrodniczych
Muzyczne Stowarzyszenie Ziemi Głogowskiej im. Estelli Wolańskiej
Spółdzielczy Dom Kultury „PEGAZ”
Fundacja Odbudowy Teatru im. Andreasa Gryphiusa w Głogowie
Społeczne Ognisko Muzyczne
Klub 4 Batalionu Inżynieryjnego (potocznie "Batalionowy)
Głogowski Klub Skuterów
Bractwo Rycerskie Ziemi Głogowskiej.
Patronem miasta jest św. Mikołaj. Został on patronem miasta z chwilą powstania tu kościoła pw. św. Mikołaja (XIII w.). Przy głogowskiej kolegiacie łączą się dwa etapy szlaku pątniczego do grobu św. Jakuba w Santiago de Compostela w Hiszpanii: wielkopolski oraz dolnośląski.
Religia
Na terenie Głogowa działalność religijna prowadzą następujące kościoły i wspólnoty:
Buddyzm
Buddyjski Związek Diamentowej Drogi Linii Karma Kagyu
Chrześcijaństwo
Kościół Chrześcijan Baptystów:
Zbór Kościoła Chrześcijan Baptystów, ul. Chopina
Kościół Chrześcijan Wiary Ewangelicznej:
Zbór w Głogowie
Kościół Ewangelicko-Augsburski:
Filiał w Głogowie
Kościół Rzymskokatolicki:
Głogów należy do metropolii szczecińsko-kamieńskiej oraz do diecezji zielonogórsko-gorzowskiej. Na terenie miasta znajdują się 2 dekanaty Kościoła rzymskokatolickiego: dekanat Głogów – NMP Królowej Polski, dekanat Głogów - św. Mikołaja. Parafie na terenie Głogowa:
św. Klemensa Hofbauera, ul. Sikorskiego (Śródmieście)
Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski, Pl. Stefana Kardynała Wyszyńskiego (Osiedle Kopernik)
Miłosierdzia Bożego, ul. Królowej Jadwigi (Osiedle Piastów Śląskich)
Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, pl. Kolegiacki (Ostrów Tumski)
św. Maksymiliana Marii Kolbego, ul. Legnicka (Osiedle Kościuszki)
Bożego Ciała, ul. Powstańców (Stare Miasto)
św. Wawrzyńca, ul. Okrężna (Brzostów)
Najświętszego Serca Jezusa, ul. Kościelna (Osiedle Krzepów)
św. Jana Bosko, ul. Wojska Polskiego (Głogów)
Kościół Zielonoświątkowy:
Zbór „Dobra Nowina”, ul. Orzechowa
Zbór „Centrum Ewangelii”, ul. Mickiewicza
Zbór „Słowo Życia”, ul. Budowlanych
Polski Autokefaliczny Kościół Prawosławny:
Parafia św. Maksyma Gorlickiego, ul. Bolesława Krzywoustego 2
Ukraiński Kościół Greckokatolicki:
Parafia Greckokatolicka pw. Św. Michała Archanioła, ul. Staromiejska 17
Kościół Chrystusowy w RP:
Społeczność Chrześcijańska w Głogowie, ul. Piastowska 5
Świadkowie Jehowy:
Siedziba obwodu składającego się z 15 zborów. W samym mieście funkcjonuje 5 zborów (od 1993: Centrum, Południe, Północ, Wschód, Zachód) i dwie Sale Królestwa: ul. Lipowa 2 i ul. Mechaniczna 32 (z l. 1988-1990). Ciekawostką z historii głogowskich Świadków Jehowy było coroczne organizowanie konferencji w porze letniej w okolicznych lasach, np. koło Głogówka, Jakubowa, Grochowic, Jerzmanowej. Drugi zbór w mieście powstał w 1973, kolejne w latach późniejszych. W 1994 na terenie miasta działało 530 głosicieli.
Sport
W mieście swoją siedzibę ma powstały w 1946 roku Międzyzakładowy Klub Sportowy „Chrobry” Głogów, którego sukcesami są m.in. 8. miejsce w II lidze oraz 1/2 finału Pucharu Polski. Klub rozgrywa domowe mecze na stadionie przy ul. Wita Stwosza 3 w Głogowie.
W Głogowie działają:
Rozgłośnie radiowe Radio Elka Głogów – 89,6 FM Radio Plus Głogów - 107,3 FM
Prasa: Tygodnik Głogowski Głos Głogowa – Tygodnik Lokalny Glogowiak Extra Gazeta Lubuska
Telewizja: TV Master – program lokalny w sieci telewizji kablowej dawniej: TV GŁOGOWSKA
Współpraca międzynarodowa
Dzięki aktywnej współpracy głogowskiego samorządu, szkół, stowarzyszeń oraz wielu głogowian z podobnymi podmiotami w miastach partnerskich, Głogów został wyróżniony przez Radę Europy:
Dyplomem Rady Europy (1998),
Honorową Flagą Rady Europy (2000),
Honorową Plakietą Rady Europy (2003).
Miasta partnerskie: (w nawiasie podany jest rok rozpoczęcia współpracy z danym miastem)
Eisenhüttenstadt – Niemcy (1972)
Middelburg – Holandia (1990)
Laholm – Szwecja (1991)
Langenhagen – Niemcy (1993)
Okręg Amber Valley – Wielka Brytania (1999)
Kamieniec Podolski – Ukraina (2004)
Riesa – Niemcy (2006)
Głogów piastowski
Henryk I Brodaty
Konrad I głogowski
Henryk III głogowski
Kasper Elyan(1435-1486) – pierwszy drukarz na Śląsku, który w 1475 roku wydrukował we Wrocławiu pierwszy druk w języku polskim.
Jan z Głogowa (†1507, Johann von Glogau) – astronom, matematyk i filozof scholastyczny, przedstawiciel przyrodoznawczego nurtu albertyzmu, nauczyciel Mikołaja Kopernika
Glogau
Georg Gustaw Fülleborn (1769–1803), filozof i filolog
Andreas Gryphius (ur. 1616–1664) – niemiecki poeta i dramaturg
Gedeon Goedel – żołnierz napoleoński
Wilhelm Kube – gauleiter i gubernator Białorusi w czasie II wojny światowej
Eduard Munk (1803–1871), filolog
Salomon Munk (1803–1867), orientalista
Joachim Pastorius – historiograf i lekarz króla Jana II Kazimierza
Johann Pol (2 poł. XVI w. – po 1622) – rzeźbiarz głogowski czasów manieryzmu
Fritz von Kamptz (1866-1938)- niemiecki malarz
Arthur von Posadowsky-Wehner (1845–1932) – polityk pruski, wicekanclerz Cesarstwa Niemieckiego
Bernard Rosa – zakonnik, cysters, opat Krzeszowa
Arnold Zweig (1887-1968) – niemiecki pisarz i aktywny pacyfista
Głogów po 1945 roku
Andrzej Chichłowski (ur. 1957) – aktor
Sylwester Chruszcz (ur. 1972) – prezes Ligi Polskich Rodzin, eurodeputowany
Jerzy Górski (ur. 1954) – polski sportowiec, mistrz świata w podwójnym triathlonie z 1990
Czesław Litwin (ur. 1955) – poseł na sejm V kadencji
Tomasz Markowski (ur. 1975) – polski szachista
Marcin Narwojsz (ur. 1976) – piłkarz GKS Jastrzębie
Telemach Pilitsidis (ur. 1941) – malarz i poeta
Joanna Piwowar (ur. 1981) – kompozytorka i poetka
Michał Przysiężny (ur. 1984) – tenisista
Władysław Rak (ur. 1954) – poseł na sejm III i IV kadencji
Elżbieta Romanowska (ur. 1983) – aktorka
Zbigniew Rybka (ur. 1958) – współtwórca Międzynarodowych Głogowskich Spotkań Jazzowych oraz pomysłodawca i współzałożyciel PWSZ w Głogowie – Prezydent Głogowa w latach 1998–2006
Jan Zubowski (ur. 1957) – poseł, były prezydent Głogowa
Ewa Drozd (ur. 1963) – posłanka na Sejm VI i VII kadencji
Radosław Kawęcki – sportowiec, Mistrz Świata na 200 m stylem grzbietowym, mistrz Europy juniorów
Źródło treści i historia autorów: Wikipedia. Tekst skrócono i uporządkowano.
Tworzenie stron internetowych – Głogów
Jeśli prowadzisz firmę obsługującą klientów z miejscowości Głogów, możemy przygotować stronę odpowiadającą na ich najczęstsze pytania.
Witryna z rezerwacją lub zapytaniem
Strona może pokazywać zakres usług, sposób umawiania terminów i informacje potrzebne przed wizytą. Formularz dopasowujemy do tego, czy firma przyjmuje rezerwacje, czy najpierw odpowiada na zapytania.
Katalog produktów i sklep internetowy
Przygotowujemy strukturę kategorii i karty produktów z miejscem na zdjęcia, parametry oraz informacje o dostawie. Zakres wdrożenia można dopasować do liczby produktów i sposobu przyjmowania zamówień.