Solec Kujawski – informacje o miejscowości
Solec Kujawski (do 1924 Solec; niem. Schulitz) – miasto w centralnej części Kujaw i województwa kujawsko-pomorskiego, w powiecie bydgoskim, siedziba miejsko-wiejskiej gminy Solec Kujawski. Leży na lewym brzegu Wisły w odległości 20 km od Bydgoszczy (zachód) i 35 km od Torunia (wschód). Tereny położone na południe od miasta porasta jeden z największych kompleksów leśnych w Polsce – Puszcza Bydgoska. Miasto na pograniczu Kujaw i Pomorza. W latach 1975–1998 miasto administracyjnie należało do woj. bydgoskiego.
Według danych z 31 grudnia 2015 r. miasto zamieszkiwało 16 257 mieszkańców.
W pobliżu miasta znajduje się uruchomione 4 września 1999 r. Radiowe Centrum Nadawcze z nadajnikiem o mocy 1000 kW i dwoma masztami radiowymi o wysokości 330 i 289 m, które emitują 1 Program Polskiego Radia.
Miasto królewskie lokowane w 1325 roku położone było w XVI wieku w województwie inowrocławskim.
Kalendarium
1263 – Solec po raz pierwszy został wymieniony w źródłach w ugodzie Kazimierza Kujawskiego z Krzyżakami
16 października 1280 – pierwsza wzmianka o Otorowie i Łęgnowie
1325 – książę inowrocławsko-wyszogrodzki – Przemysł nadał Solcowi prawa miejskie (prawo magdeburskie), zasadźcą i pierwszym wójtem był Tomasz z Jaksic
1327 - Solec z miasta książęcego stał się miastem królewskim
1332 – Krzyżacy zajęli Solec (po raz pierwszy jest to poświadczone źródłowo, wcześniejszych najazdów można się domyślać w latach 1330-1331); prawdopodobnie wiosną tego roku (lub rok wcześniej) nawiedziła też Solec wielka powódź
1333-1370 - za panowania Kazimierza Wielkiego Solec miał zostać otoczony murami; król miał też założyć w Solcu szpital
11 lutego 1359 - lokacja Przyłubia na prawie chełmińskim
1382 – pierwsza pisemna wzmianka o pierwszym kościele parafialnym na terenie miasta
1389 - rokowania w sprawach spornych między Solcem a Krzyżakami na wysepkach wiślanych w okolicach Solca
koniec XIV w. - pierwsza wzmianka o soleckim burmistrzu
1392 - Solec wrócił pod rządy króla polskiego; Krzyżacy zakazują swoim poddanym kontaktów handlowych z Solcem, kupcy z Solca mają zakaz pływania po Wiśle dużymi statkami
1403 - w Solcu znajdowały się warsztaty szkutnicze, Krzyżacy domagają się zaprzestania produkcji w Solcu; kupcy soleccy wysłali pierwszy transport zboża do Gdańska na własnych statkach
1404 - komtur Świecia zabronił Solcowi przewożenia zboża Wisłą, po interwencji starosty wielkopolskiego, wielki mistrz Konrad von Jungingen przywrócił poprzedni stan, ale nie pozwolił przewozić zboża na statkach
1409 - Krzyżacy zajmują i niszczą Solec
1 lutego 1411 - w pkt. 9 I pokoju toruńskiego jest mowa o sporze dotyczącym wiślanych wysepek pod Solcem, o rybołówstwie i żegludze na Wiśle - spór miało rozstrzygnąć 12 arbitrów
1417 - prawdopodobnie w Solcu odbyły się rokowania polsko-krzyżackie
wiosna 1422 - w Solcu po raz kolejny odbyły się rokowania polsko-krzyżackie
1424 - Władysław Jagiełło nadał biskupowi włocławskiemu grunt w Solcu pod budowę domów i spichrzów na zboże
1454 - W czasie wojny trzynastoletniej Solec był zobowiązany do wystawienia jednego żołnierza
1457 - Solec jako lenno oddany Janowi z Kościelca
1517 - budowa nowego soleckiego kościoła, Solec kapelanią pod opieką księdza Michała
1520 – Św. Stanisław zostaje patronem miasta
25 września 1538 - Zygmunt Stary wystawił transumpt soleckiego przywileju lokacyjnego, ograniczający jednak władzę wójta w sprawach wydawania wyroków śmierci
1540 - Zygmunt August zezwolił wojewodzie inowrocławskiemu Januszowi Latalskiemu zbudować spichrze w Solcu
1564 - Zygmunt August zabronił solecczanom handlu solą, który był zarezerwowany dla szlachty
1577 - wizytacja soleckiego kościoła przez biskupa kujawskiego Rozdrażewskiego, kościół chylił się ku upadkowi; Stefan Batory potwierdził solecki przywilej lokacyjny
1589 - Zygmunt III Waza potwierdził solecki przywilej lokacyjny
3 stycznia 1594 - sprowadzenie osadników holenderskich do Przyłubia
1596 - Zygmunt III Waza odnowił przywilej jarmarczny dla Solca; do Łęgnowa sprowadzono osadników holenderskich
1604-1605 - sprowadzono osadników holenderskich do Otorowa, Makowisk, Plątnowa i Żółwina
1633 – wyrzeźbienie ołtarza, który od 1650 r. znajduje się w Kościele św. Stanisława
1635 – ogromny pożar zamienia w popiół całe miasto; Władysław IV potwierdził solecki przywilej lokacyjny
1656 - mieszkańcy Solca napadli na stacjonujący w mieście oddział szwedzki, w odwecie Szwedzi zniszczyli miasto
11-12 stycznia 1657 - w Solcu przebywał Stefan Czarniecki
1660 - w Solcu było zamieszkanych 20 domów. Wśród mieszczan odnotowano 2 garncarzy,2 rybaków i piwowar; okoliczne wsie całkowicie opustoszałe, jeden chłop pozostał w Przyłubiu
ok. 1660 - ks. Bartłomiej Regiński administrujący parafiami w Solcu i Gniewkowie otrzymał od Jana Kazimierza gospodarstwo nad Wisłą
30 kwietnia 1660 - Jan Kazimierz zwolnił Solec i okokiczne wsie holenderskie na 3 lata od podatków
1663 - ponownie powstaje parafia solecka
1669 - ksiądz na stałe zamieszkuje w Solcu
1670 - Michał Korybut Wiśniowiecki potwierdził solecki przywilej lokacyjny
1674 - w Solcu jest 97 mieszkańców i 20 domów; 2 garncarzy, 2 rybaków, 2 piekarzy. Czynny był jeden browar
1677 - w Solcu wybucha epidemia
30 kwietnia 1685 - Jan III Sobieski potwierdził przywileje dla Łęgnowa, Otorowa, Makowisk i Fordonka
1690 - burmistrzem w Solcu był Maciej Kołodziejowicz
1694 - mieszkańcy Solca musieli mleć swoje zboże w młynie w Otorowie
1698 - w Solcu kwaterowało 16 rycerzy biskupa poznańskiego, dając się we znaki mieszkańcom miasta i okolic
1702 August II Mocny potwierdził solecki przywilej lokacyjny
1703 - w Solcu stacjonował oddział Szwedów, który został wycięty przez mieszkańców miasta, w akcie zemsty Szwedzi zniszczyli miasto
pocz. XVIII w. - August Mocny nadał miastu nowe obszary leśne
1719 - burmistrz Solca zakazał posiadania w domach lepionych kominów
1726 - solecka księga kościelna wspomina o żupie solnej istniejącej w okolicach Solca
1735-1736 - budowa nowego soleckiego kościoła
1748 - konflikt między miastem a Eleonorą Koźmińską-Jaraczewską przed sądem grodzkim w Bydgoszczy o ziemie miejskie nadawane przez starościnę osadnikom, miasto reprezentował burmistrz Grzegorz Piasecki
1752 - w Solcu powstała wzorem wsi holenderskich straż pożarna; olęderskie gminy z Makowisk, Otorowa, Łęgnowa, Czerska, Plątnowa i Fordonka przyjęły regulamin pożarowy zawierający przepisy przeciwpożarowe, walkę z ogniem i odszkodowania
1772 - ostatnim przedrozbiorowym burmistrzem Solca był garncarz Wawrzyniec Złotowski, pisarzem miejskim Jerzy Raduliński, a sędzią Sebastian Bobrowski
od 5 sierpnia 1772 – w wyniku I rozbioru Polski miasto zostaje zagarnięte przez Królestwo Prus i wchodzi w skład ziem zaboru pruskiego
27 września 1772 - w Malborku przedstawiciele miast i wsi złożyli hołd królowi pruskiemu, Solec reprezentował burmistrz Wawrzyniec Złotowski oraz sekretarze Franciszek Ostrowski i Wojciech Bagziński, w hołdzie wzięli udział także przedstawiciele Makowisk, Otorowa i Łęgnowa
początek 1773 - Prusacy samowolnie przesunęli granicę, zagarniając m.in. Przyłubie Niemieckie i Kabat,a następnie Grodzynę
1777 - Solec nawiedziła wielka powódź
1783 - w okolicznych lasach założono wypalarnię wapnia wykorzystywanego m.in. do budowy i konserwacji kanału bydgoskiego
1788 - Solec liczył 316 mieszkańców
1789 - miasto nawiedził pożar, po którym pozostało 38 domów zamieszkanych przez 176 osób, powstało miejskie stowarzyszenie przeciwpożarowe, burmistrzem zostaje po raz pierwszy Niemiec
1791 - w Solcu istniała tylko jedna ogólnie dostępna studnia
1792 - w wyniku pożaru spłonęły budynki ośmiu obywateli Solca, w tym browar i spichrz
październik 1794 - do Solca wkroczyły wojska gen. Jana Henryka Dąbrowskiego, w mieście stacjonował gen. Madaliński, 9 października 1794 r. chcąc zaatakować Toruń, Dąbrowski przeprawił się przez Wisłę w okolicach Solca
1800 - zmiana nazwy miasta na Schulitz
luty 1803 - miasto zatrudniło tzw. pocztowego Michała Mayera, który raz w tygodniu przewoził pocztę do Bydgoszczy i z powrotem
1804 - miasto zakupiło sprzęt przeciwpożarowy: dwie sikawki dołączone do pojemników z wodą umieszczanych na wozach
1806 - Francuzi złupili miasto, okradli plebanię i proboszcza Wojciecha Czapiewskiego
1807-1815 – miasto w Księstwie Warszawskim (po jego likwidacji przez kongres wiedeński miasto powróciło do Prus)
1812 - przez Solec i okolice przemaszerowała Wielka Armia - 3. korpus armii marszałka Neya
7 lutego 1813 - Solec został zajęty przez wojska rosyjskie, stacjonujące do 1815 r. (Kozacy i Baszkirowie)
1815 - Solec znalazł się ponownie pod zaborem pruskim w Wielkim Księstwie Poznańskim
1830-1831 - w Solcu stacjonował regiment piechoty, blokujący granicę z ogarniętym powstaniem listopadowym Królestwen Polskim, jednak 15 kwietnia 1831 r. grupa polskich ochotników na pięciu wozach przekroczyła Wisłę w okolicy Przyłubia Polskiego
1833 - w śródmieściu założono szkołę dla dzieci katolickich, nauczycielem był szewc Orchalski; założenie parafii ewangelickiej
1834 - w Solcu mieszkało:9 szewców, 4 krawców, 3 stolarzy, 2 kowali, 1 ślusarz. W mieście znajdowało się: 9 oberż i 3 sklepy, w tym dwa handlujące drewnem, kilku rybaków, resztę stanowili rolnicy
1844-1850 - budowa utwardzonej drogi z Bydgoszczy do Torunia przez Solec
25 kwietnia 1847 – zakończono budowę parafii ewangelickiej obecnie Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa
1851 - Solec zamieszkiwało 612 osób: 279 katolików, 230 protestantów i 103 wyznania mojżeszowego; w mieście znajdowało się: 59 domów mieszkalnych, 46 stodół i obór,1 browar, 5 spichrzów, domy jednopiętrowe, przeważnie z muru pruskiego i bali, ulice nieregularne i niebrukowane, burmistrzem został Edmund Speiss
1852 - kościół ewangelicki otrzymuje dziesięciorejestrowe organy
1859 - wielki pożar miasta strawił 12 domów mieszkalnych, 20 chlewów, 2 spichrze i browar; po pożarze zaplanowano nowy układ centrum miasta
1861 - Solec zyskał połączenie kolejowe
1863 - działające w mieście i okolicy towarzystwo ubezpieczeniowe od ognia (niem. Feuer Societats) liczyło 118 osób
16 czerwca-23 października 1863 - w Solcu i okolicach zatrzymano i skonfiskowano co najmniej dziesięć transportów z bronią dla powstania styczniowego
1866 - w Solcu rozpoczął działalność pierwszy większy zakład przemysłowy - tartak Maria
1867 - w Solcu mieszkało 838 osób; 37 zakładów rzemieślniczych (stolarze, krawcy, szewcy, kowale), 7 firm przewozowych, 16 furmanów, 23 szyprów, 8 oberży i 6 sklepów
1868 - kościół ewangelicki otrzymał dwa dzwony
1871 - w wojnie prusko-francuskiej wzięło udział 56 poborowych z Solca
1873 - w Solcu epidemia cholery na którą zmarło kilkaset osób, w tym ponad 80 flisaków z Królestwa Polskiego; przemysłowiec Rütger z Drezna założył Przedsiębiorstwo Impregnacji Podkładów Kolejowych,Lindau uruchamia tartak; Dyrekcja Kolei Wschodnich rozpoczyna budowę bocznicy kolejowej do Wisły
20 kwietnia 1874 - utworzono szkołę powszechną przy ul. Breitestraße (dziś ul. Kościuszki)
29 marca 1878-1885 - burmistrzem zostaje Ludwik Seiler
25 stycznia 1885 - zebranie założycielskie Towarzystwa śpiewu w Solcu (niem. Gesangverein zu Schulitz) - chóru żeńskiego, do którego wstąpiły 94 panie
1885 - w Solcu osiadł na stałe lekarz, założono pierwszą aptekę
1 lipca 1885 - 2 lipca 1909 - burmistrzem Solca jest Heinrich Teller
20 marca 1886 - w Solcu powstała Ochotnicza Straż Pożarna
1891 - w Solcu mieszka 2370 osób
19 stycznia 1891 - oddano do użytku nowy ratusz
1891-1903 – budowa zabytkowej kamienicy przy ulicy 23 Stycznia 13, w której obecnie mieści się Zespół Szkół Ogólnokształcących i Zawodowych w Solcu Kujawskim
1894 - rozbudowa kościoła ewangelickiego m.in o wieżę wysoką na 37 metrów
1894 - 1897 -w Solcu ukazywała się gazeta Schulitzer Zeitung
19 grudnia 1897 - spłonął dom modlitwy w Otorowie
18 października 1898 – herb miasta zostaje przyjęty przez zgromadzenie Rady Miasta
1901 - uruchomiono w Solcu centralę telefoniczną, początkowo na 20 numerów
7 września 1902 - rozpoczęło działalność Bractwo Strzeleckie (niem. Schutzengilde zu Schulitz), przewodniczącym wybrano burmistrza Tellera, zrzeszało członków z Solca i okolic, a także z innych miejscowości jak Nakło czy Unisław, skupiało Niemców, Polaków i Żydów, początkowo zawody odbywały się w lokalu Krügera przy ul. Dworcowej
1902-1914 - budowa „strzelnicy” – siedziby Bractwa Strzeleckiego
1903-1906 - położono 1200 m kanalizacji
1904 - w Solcu rozpoczęło działalność Społeczne Towarzystwo Budowlane, którego prezesem był burmistrz Teller
1905 - w mieście działało koło nr 9 polskiej organizacji „Straż”
1906 - zakończono budowę rzeźni miejskiej
1907 - Solec liczył 4300 mieszkańców; uruchomiono miejską gazownię; zamknięto stary kościół katolicki; firma Lindaua zaczęła budowę domów dla pracowników
10 lipca 1909 r. – w prowizorycznej kaplicy odprawił swoją mszę prymicyjną pierwszy pochodzący z Solca kapłan ksiądz Ildefons Nowakowski
25 listopada 1909 – rozebranie grożącego zawaleniem, drewnianego kościoła parafialnego, na miejscu którego stoi dziś kościół św. Stanisława
29 listopada 1909 - 19 stycznia 1920 – burmistrzem Artur Roesler
2 sierpnia 1910 – 1 listopada 1912 – budowa murowanego kościoła św. Stanisława i jego poświęcenie
1912 r. – w mieście działa Towarzystwo Obywatelskie („Bürger Verein”); powstaje polskie Towarzystwo Mężczyzn im. Serca Jezusowego
styczeń 1912 r. – w wyborach do parlamentu polski kandydat dr Piskorski zdobył w Solcu tylko 52 głosy (6%)
28 grudnia 1913 r. – wystawienie w „Domu Katolickim” „Jasełek” Lucjana Rydla – prawdopodobnie pierwsza polska impreza kulturalna w Solcu
1914 r. – po wybuchu I wojny światowej większość poborowych z Solca służyło w 49. zapasowym pułku piechoty, skierowanym na front wschodni
1918 r. – w Solcu stacjonował nakielski oddział Grenzschutzu, prześladowania mieszkańców Solca bez względu na narodowość, dochodzi prawie do otwartej wojny pomiędzy mieszkańcami a żołnierzami
październik 1918 r. – proboszczem soleckim został ks. Jan Klein
listopad 1918 r. – w Solcu powstała Rada Robotnicza i Żołnierska, na której czele stanął miejscowy działacz socjalistyczny Gustaw Gerth, został on dokooptowany na członka magistratu
1919 r. – powstało Towarzystwo Śpiewu „Moniuszko”
styczeń 1919 r. – po wybuchu powstania wielkopolskiego wprowadzono zakaz rozmów telefonicznych po polsku, nie doręczano korespondencji, na której były polskie nazwy miejscowości
17 sierpnia 1919 r. – w Solcu powstało Towarzystwo Gimnastyczne „Sokół” z prezesem Bolesławem Maternickim na czele
19 stycznia 1920 – oddział 3 Pułk Ułanów Wielkopolskich dowodzony przez płk. Mosiewicza wkracza do Solca; niemieckie władze miasta przekazują symboliczne klucze do miasta władzom polskim reprezentowanym przez który ks. Jan Klein wszedł do kolegium magistratu,a następnie został mianowany komisarycznym burmistrzem; dotychczasowy niemiecki burmistrz Roesler nadal był zatrudniany jako urzędnik
14 sierpnia 1920 r. – wojewoda poznański i starosta bydgoski mianowali nowych członków magistratu i Tymczasowej Rady Miejskiej, zastępcą burmistrza został kupiec Jan Kentzer, ławnikami aptekarz Bolesław Maternicki, księgarz Herman Lange i sekretarz Gustaw Gerth, radnymi zostali: właściciel tartaku Bruno Haase, urzędnik stanu cywilnego Stanisław Lewandowski, kupiec Józef Pflaum, mistrz murarski Robert Schiller, rybak Jan Olkiewicz, rolnik Wilhelm Krakau, kupiec Andrzej Borkowski, zegarmistrz Max Biernatzki, robotnik Max Komorski
wrzesień 1920 r. – ks. Jan Klein został przeniesiony przez władze duchowne do Bydgoszczy i zrezygnował z funkcji burmistrza
styczeń 1921 r. – miasto przejęło na własność gazownię miejską od firmy A. Klönne z Dortmundu
20 marca 1921 r. – nowym komisarycznym burmistrzem Solca został wybrany Teofil Pepliński z Chełmży
30 marca 1921 r. – na cmentarz przy kościele św. Stanisława przeniesiono zwłoki powstańców wielkopolskich – Michała Dyrdy z Jaksic oraz Franciszka Piotrowskiego z Pęchowa, poległych pod Chrośną w walkach z niemieckim Grenzschutzem
1922 r. – Solec przystąpił do Polskiego Banku Komunalnego, na czele Koła Muzycznego „Harmonia” prezes Stanisław Długi, sekretarzem Andrzej Mulkowski, skarbnikiem i dyrygentem - Franciszek Jagielski; otwarto polską szkołę katolicką na toruńskim przedmieściu; założono Grupę Związku Inwalidów Wojennych Rzeczypospolitej Polskiej
09 lipca 1922 r. – w Solcu odbył się zjazd X Okręgu Kół Śpiewaczych
23 sierpnia 1922 r. – spłonął jeden z tartaków Wegnera, wielu robotników straciło pracę, tartak odbudowano
26 września 1922 r. – w Solcu gościła wystawa pływająca na Wiśle
06 grudnia 1922 r. – Solec wizytował Prymas Polski kard. Edmund Dalbor
marzec-październik 1923 r. – budowa aresztu policyjnego
30 maja 1923 r. – otwarcie i poświęcenie promu
02 lipca 1923 r. – rozpoczęła działalność ochronka prowadzona przez siostry zakonne
1924-1937 – w mieście działa garbarnia Ernesta Hofbauera (w tych latach Hofbauer był właścicielem garbarni – zakład nie zaprzestał działalności w 1937 r.)
28-29 marca 1924 r. – wielka powódź zniszczyła m.in. dwa tartaki firmy Wegner oraz tory nad Wisłą
03 sierpnia 1924 r. – w Solcu z krótką wizytą przebywał prezydent Stanisław Wojciechowski
sierpień 1924 roku – założenie klubu sportowego Unia
2 grudnia 1924 – dodanie przymiotnika Kujawski do nazwy miasta
1925 r. – Solec liczył 4400 mieszkańców; położono kanalizację przy ul. Dworcowej (dziś 23 Stycznia); uruchomiono tartak „Wiślanej Spółki Drzewnej”, rozpoczęto budowę fabryki konserw; początek rozbudowy strzelnicy przez Bractwo Strzeleckie
28-29 czerwca 1925 r. – obchody 600- lecia nadania Solcowi praw miejskich, głównym organizatorem Bractwo Kurkowe
04 sierpnia 1926 r. – powstał w Solcu Kujawskim Związek Strzelecki
1927 r. – Towarzystwo Powstańców i Wojaków liczy 102 członków i podejmuje się budowy strzelnicy i boiska sportowego w parku miejskim; odnowienie kościoła ewangelickiego i zawieszenie tam dwóch tablic z nazwiskami 207 poległych w czasie I wojny światowej
kwiecień 1929 r. – przy soleckim Towarzystwie Powstańców i Wojaków utworzono orkiestrę dętą liczącą 20. muzyków
1930 - powstanie przy kościele św. Stanisława chóru św. Cecylii
1932 - jednostka otrzymała pierwszy samochód przystosowany do przewożenia ludzi i sprzętu, który z małymi przerwami służył do wybuchu II Wojny Światowej.
do 1935 r. – działała Komisja Opieki Społecznej, udzielająca bezrobotnym i ich rodzinom pomocy żywnościowej i pieniężnej, prowadząca akcję dożywiania dzieci szkolnych z ubogich rodzin (ćwierć litra mleka oraz dwie bułki), działało też Biuro Pośrednictwa Pracy
01 kwietnia 1935 r . – gmina zbiorowa Solec składała się z ok. 20. wsi w 12. gromadach
06.marca 1938 r. – Stanisław Wojtaszek prezesem soleckiego „Sokoła”
27 marca 1939 r. – umundurowani członkowie soleckich organizacji, m.in.: , Związku Strzeleckiego,Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” ,Towarzystwa Powstańców i Wojaków, wzięli udział w wielkiej manifestacji antyhitlerowskiej w Bydgoszczy
03 września 1939 r. – w wyniku niemieckiego nalotu w Solcu zginął por. Czesław Kobos z 62. pp. i nieznany szeregowy
wrzesień 1939 r. – na polach bitew kampanii wrześniowej zginęli mieszkańcy Solca, m.in.: Piotr Babiński, Jan Banaszak, Jan Socha, Edward Grill, Jan Rojewski, Jan Siemieniuch, Kazimierz Piotrowski, Jan Żółtowski
wrzesień – listopad 1939 r. – kilkudziesięciu solecczan zostało zamordowanych przez należących do Selbstschutzu miejscowych Niemców
23 stycznia 1945 – wyzwolenie miasta spod okupacji niemieckiej
24 stycznia 1945 r. – na stanowisko tymczasowego burmistrza powołano Teofila Chwarczyńskiego, a przewodniczącym Rady Miejskiej został ks. Franciszek Hanelt
początek 1945 r. – na stanowisko I Sekretarza PPR powołano Franciszka Danielaka, a posterunek Milicji Obywatelskiej zorganizowali Andrzej Kostanecki i Andrzej Poznański
19 lutego 1945 r. – otwarto Publiczną Szkołę Powszechną nr 1 przy ul. Kościuszki 19, naukę rozpoczęło 318. uczniów pod opieką dwóch nauczycielek
1945-1949 – kierownikiem szkoły nr 1 Teodor Jaskólski
1945 r. – Zakład Kolejowy – Nasycalnia Podkładów wznowił działalność; powstały Biblioteka Miejska w Solcu i Biblioteka Gminna
01 sierpnia 1946 r. – otwarto Państwowe Zakłady Samochodowe nr 5 (późniejsze KZNS), w uroczystości uczestniczył premier Rządu Tymczasowego Edward Osóbka-Morawski
1946 r. – przy PZS nr 5 powstaje Klub Sportowy Wicher
1947 r. – na miejscu dawnego tartaku powstają warsztaty mechaniczne (późniejszy ZREMB)
1948 r. – KS Wicher i KS Unia łączą się tworząc Klub Sportowy Związku Zawodowego Kolejarzy Kolejarz
listopad 1948 r. – powstał Bank Spółdzielczy w Solcu Kujawskim
1949 r. – siostry zakonne odsunięto od prowadzenia ochronki, która została zamieniona na Państwowe Przedszkole nr 1
20 sierpnia 1951 r. – w więziennym szpitalu w Grudziądzu umiera dwudziestodwuletnia solecczanka Danuta Mrzyk
1952 r. – powstało przedsiębiorstwo Centralne Warsztaty Sprzętu Budownictwa Miejskiego, które weszło w skład Zjednoczenia ZREMB
1953 r. – wychowanek Wichru i Unii Efrem Wylangowski w barwach OWKS Bydgoszcz wywalczył brązowy medal na mistrzostwach Polski w boksie
1954 r. – uruchomiono produkcję w Zakładach Produkcji Elementów Budowlanych
1955 - piłkarze Unii Solec Kujawski po raz pierwszy awansowali do klasy A.
1957 - na wniosek prezesa Władysława Kamieniarza zarząd klubu podjął decyzję o powrocie do dawnej nazwy. Od tego roku Unia stała się Komunikacyjnym Klubem Sportowym
1959 r. – wielki pożar w Nadleśnictwie Solec, dla specjalistów usuwających szkody po pożarze zbudowano budynek hotelowy
1961 r. – na miejscu zlikwidowanej Garbarni powstał zakład wchodzący w skład Pomorskich Zakładów Przemysłu Skórzanego Kobra
1962 r. – na terenie dawnego tartaku powstało Przedsiębiorstwo Zaopatrzenia Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej Zarol; powołano przy MRN Zakład Gospodarki Komunalnej i Zakład Gospodarki Mieszkaniowej
03 października 1962 r. – z inicjatywy pracowników KZNS powołano SM „Transportowiec”
01 września 1963 r. – rozpoczyna działalność Technikum Mechaniczne dla Pracujących kształcące techników budowlanych
1964 – powstała orkiestra dęta OSP Solec Kujawski
1965 r. – rozpoczęcie budowy Szkoły Podstawowej nr 4
1967 r. – wybudowano salę gimnastyczną przy Zespole Szkół Zawodowych
1968 r. – piłkarze Unii wywalczyli pierwszy w historii awans do ligi okręgowej
1973 r. – patronem soleckiego liceum został Mikołaj Kopernik; scalenie Biblioteki Miejskiej i Biblioteki Gminnej w Bibliotekę Miejsko-Gminną
02 marca 1973 r. – powołano Zarząd Miejski Straży Pożarnej, któremu podlegały Straż Pożarna Miejska, Straż Ochotnicza we wsi Chrośna oraz straże zakładowe w Nasycalni PKP, ZREMB, Kobrze i KZNS
1973-1986 – wybudowano 449 mieszkań w domkach jednorodzinnych
1974 r. – powołano Społeczny Komitet Budowy Domu Kultury
1975 r. – rozpoczęto budowę Domu Kultury
1976 - naczelnikiem został Zbigniew Wiśniewski, który wcześniej zajmował stanowisko dowódcy drużyny młodzieżowej.
1977 – powstała koszykarska drużyna seniorów
1981 r. – nadleśnictwo przeniesione z Rud do Solca
1984-1987 – SM Transportowiec wybudowała na Osiedlu Toruńskim 8 bloków z 355. mieszkaniami
03 września 1985 r. – w byłym klubie ZSMP Tęcza w parku miejskim powstało Przedszkole nr 4
1986 - do remizy dobudowano piętro. Z okazji 100-lecia Zarząd Główny ZOSP odznaczył sztandar OSP złotym znakiem związku.
24 maja 1986 r. – rozpoczęcie budowy Przedszkola nr 5
08 października 1986 r. – otwarto Solecki Dom Kultury
1986 - 1990 – modernizacja stadionu KS Unia
1991 r. – zakłady Kobra przekształcają się w Soleckie Zakłady Obuwia Solmark
1995 - utworzono sekcję ratownictwa wodnego
1996 - powstała przy klubie sekcja jeździecka.
1999 - podczas zebrania sprawozdawczo-wyborczego został ustalony nowy statut klubu, w którym powrócono do historycznej nazwy Klub Sportowy „Unia” – usuwając z nazwy przymiotnik „Komunikacyjny”
4 września 1999 – uruchomienie Radiowego Centrum Nadawczego
25 sierpnia 2000 – otwarcie Ośrodka Sportu i Rekreacji w Solcu Kujawskim
2005 – powstanie Parku Przemysłowego
27 kwietnia 2006 – inauguracja działalności Inkubatora Przedsiębiorczości w soleckim Parku Przemysłowym
22 września 2006 – otwarcie jedynego w regionie parku wodnego „Wisła”
1 maja 2008 – otwarcie parku jurajskiego (JuraParku Solec)
12 marca 2009 – otwarcie Muzeum Solca im. księcia Przemysła
20 listopada 2009 - pierwsza turbina wiatrowa nad Wisłą
8 grudnia 2011 - zmarł burmistrz Antoni Nawrocki
Nazwa miasta
Nazwa miasta pochodzi od soli (niem. Saltz) – w średniowieczu bardzo ważnego towaru. Możliwe jest również pochodzenie od staropolskich wyrazów sół, sołek, które oznaczały spichrz – magazyn zbożowy, gdzie składowano daniny dla księcia (w szczególności zboże). W przeszłości, przed nadaniem obecnej polskiej nazwy, funkcjonowały również inne wersje nazewnictwa: Solecz, Solyecz (Soliecz), Solitz, Sulec, Szolec, Szulice.
Później powstała i ukształtowała się niemiecka nazwa Schulitz, następnie przekształcona przez ludność wiejską z okolic miasta w gwarze dolnoniemieckiej (Plattdeutsch) na Sülz.
Do dziś nie udowodniono, iż w okolicach miasta znajdowały się pokłady soli (podobnie jak w Inowrocławiu), z czym mogło się wiązać powstanie nazwy. Najbardziej prawdopodobne jest przypuszczenie, że miasto w przeszłości było ważnym ośrodkiem handlu solą z samych Kujaw bądź z Wieliczki i Bochni (transport Wisłą w dół rzeki – intensywna wymiana towarowa między regionami nadwiślańskimi a Pomorzem).
Po powrocie miasta do Polski w 1920 roku, wynikły trudności w dostarczaniu poczty związane z istnieniem większej liczby miast położonych nad Wisłą o tej samej nazwie. W związku z tym początkowo miasto określano jako Solec nad Wisłą. Jednak zmiana ta nie rozwiązała problemów z dostarczaniem poczty i w celu bliższego określenia położenia miasta dodano do nazwy Solec człon koło Torunia.
W roku 1924 wojewoda poznański Adolf Bniński zaproponował nazwę funkcjonującą do dziś. Innymi propozycjami niektórych radnych były nazwy: Solec Pomorski, Solec Wielkopolski, Solec Drzewny, Solec Spław, Solec Las.
2 grudnia 1924 r. oficjalnie zatwierdzono obecną nazwę miasta.
Przed rokiem 1325
Prawdopodobnie miejscowość została po raz pierwszy wymieniona w 1263 r., w dokumencie opisującym spór Zakonu krzyżackiego z księciem Kazimierzem I kujawskim dotyczącym blokowania statków na Wiśle, które chciały składać swój towar w Solcu. Korzystne położenie nad Wisłą pozwala domniemać, że Solec istniał jeszcze przed pojawieniem się pierwszych pisemnych wzmianek.
Rok 1325
W roku 1325 Solcu nadano prawa miejskie. Prawnuk Konrada I mazowieckiego – książę Przemysł inowrocławski udzielił wtedy swemu poddanemu Tomaszowi z Jaksic przywileju na założenie miasta. Oryginalny dokument lokacyjny już nie istnieje – nie wiadomo co się z nim stało (przypuszczalnie zaginął w czasie walk między Krzyżakami a Władysławem Łokietkiem, lecz, jak wynika z potwierdzenia przywileju przez króla Zygmunta I Starego z 1538 r. mieszkańcy przedłożyli mu dokument z podpisem i pieczęcią księcia). Przywilej był wielokrotnie potwierdzany przez królów polskich. Po prawej, w tabeli zestawiono dane dotyczące kolejnych potwierdzeń aktu lokacyjnego.
W inwokacji dokumentu stwierdza się, że Przemysł z łaski i własnej woli, jak również za radą naszej szlachty, miasto nasze na zasadach prawa magdeburskiego przekazuje mądremu i szlachetnemu człowiekowi, wiernemu Tomaszowi z Jaksic”. Tomasz i jego następcy otrzymali nieograniczone dziedziczenie oraz wójtostwo w nowo założonym mieście, z czym wiązało się otrzymanie wielu przywilejów jak i obowiązków dla niego i jego następców.
Przywileje wójta – niektóre przywileje wójta i jego następców: prawo wybudowania w dowolnie wybranym miejscu swojego domu, który był wolny od wszelkich opłat oraz dożywotnio zapewniony dla niego i jego następców sześć łanów pola wolnych od wszelkich opłat oraz prawo wypasu otrzymywanie 1/6 części należnych podatków oraz 1/3 części należnych opłat sądowych prawo wybudowania kuźnicy, młyna i łaźni
Obowiązki wójta – do obowiązków wójta nałożonych na niego w dokumencie należało m.in.: dopilnowanie by miasto ze wszelką starannością rozbudować i gdyby w przyszłości miasto przez ogień, od czego nas Bóg zachowaj, lub w inny sposób ucierpieć miało, co uszkodzone znowu odtworzyć sprawowanie sądów według prawa magdeburskiego – podlegało mu sądownictwo (Jeśli (...) mieszczanin rani drugiego, zabije, bądź mu jakąś krzywdę wyrządzi, to nie ma nikt inny poza Tomaszem, naszym wójtem, być sędzią w tej sprawie; zastrzeżono jednak, iż w przypadku gdy jedną z wyżej wymienionych osób jest rycerz, lub gdy zdarzenie ma miejsce w pobliżu ratusza, to sądzenie przypada sędziemu bądź staroście)
Inne części dokumentu: Częścią dokumentu jest poza tym przywilej leśny, który zapewnił, że las w promieniu jednej mili (najprawdopodobniej staropolskiej, która liczyła ok. 6 tys. – 7 tys. m) jest we wieczystym posiadaniu wójta i miasta. Mieszczanie mieli obowiązek, po upływie 10-letniego zwolnienia od podatków, corocznego ich uiszczania na św. Marcina (11 listopada). Określono poza tym granice miasta (między wsiami Łęgnowo i Przyłubie). W całym dokumencie nazwa „Solec” nie została wymieniona. Dopiero w potwierdzeniu Zygmunta I Starego z 1538 r., król stwierdził, że w dokumencie chodzi (...) wyraźnie o nazwę miasta Solec.
XIV-XVI w.
Pierwsze lata istnienia Solca jako miasta nie były spokojne. Spory pomiędzy zakonem krzyżackim a Polską (w 1309 r. Krzyżacy przejmują Pomorze Wschodnie z Gdańskiem) doprowadziły do działań wojennych, które wybuchły w roku 1329. W walkach tych, podczas gdy Krzyżacy plądrowali Kujawy i Wielkopolskę, szczególnie mocno ucierpiał m.in. Solec (ziemie te zdobyte zostały w okolicach roku 1332).
Za panowania następcy Łokietka – Kazimierza Wielkiego, w roku 1336 król zgodził się w układzie z Wyszehradu na to, by zakon zatrzymał Pomorze, ziemię chełmińską i michałowską, a ziemię dobrzyńską i Kujawy zwrócił Polsce – lecz szlachta i duchowieństwo odmówili potwierdzenia porozumienia i doprowadzili do procesu kanonicznego, który zakończył się dla zakonu niekorzystnie. Pomimo to Krzyżacy zatrzymali Kujawy, wraz z Bydgoszczą i Solcem. Tragedią dla mieszkańców młodego miasta była powódź, która nawiedziła Solec wiosną 1339 r. Miasto pozostawało pod kontrolą zakonu aż do 8 lipca 1343 r., gdy zatwierdzono układ z Wyszehradu pokojem kaliskim i Krzyżacy zwrócili ziemię kujawską oraz dobrzyńską. Po zakończeniu sporu polsko-krzyżackiego król zajął się odbudową silnie zniszczonych miast na Kujawach, w tym odbudową Solca.
Następca ostatniego Piasta – Ludwik Węgierski oddał m.in. ziemie w okolicach Bydgoszczy (w tym Solec) jako lenno dla księcia Kazimierza Szczecińskiego. Następnie Solec Kujawski, Bydgoszcz i kilka innych okolicznych miast należało do księcia Władysława Opolczyka (od 1378). W późniejszym czasie właściciel zmieniał się wielokrotnie.
Z roku 1382 pochodzi pierwsza pisemna wzmianka o kościele parafialnym w Solcu Kujawskim – o dzisiejszym Kościele pw. Św. Stanisława (parafia ta aż do czasów rozbiorowych należała do dekanatu bydgoskiego).
W roku 1392, po zjednoczeniu Kujaw i przyłączeniu ich do Korony Królestwa Polskiego, miasto zostało własnością samego króla Władysława Jagiełły (administracyjnie leżało w powiecie bydgoskim i w województwie inowrocławskim; zobacz: podział terytorialny Rzeczypospolitej Obojga Narodów). Było ono wielokrotnie miejscem rozmów i pertraktacji z zakonem krzyżackim. Rozmowy różnego typu i wagi odbywały się najczęściej na piaskowych wyspach na Wiśle, których wtedy było bardzo dużo, gdyż tędy przebiegała wówczas granica pomiędzy Polską a zakonem. Przykładem może być rozmowa z 1389 r., w czasie której zakon skarżył się, że pruscy kupcy są w Polsce obrabowywani. Rozmowa ta nie przyniosła jednak rezultatu.
W czasie wielkiej wojny z zakonem w latach 1409-1411 Solec został spalony. Również po jej zakończeniu miasto było wielokrotnie plądrowane przez Krzyżaków. Wskutek wojen i napadów miasto poważnie podupadło i znacznie zubożało. Ponownie Solec był miejscem rokowań polsko-krzyżackich w roku 1417, lecz dopiero 27 września 1422 w miejscowości Mełno (dzisiejszy powiat grudziądzki) zawarto pokój między obydwoma stronami (zobacz: pokój melneński).
W roku 1441 wdowa po Władysławie Jagielle Zofia Holszańska przekazała w zastaw za 5736 guldenów węgierskich Bydgoszcz wraz z zamkiem, Solec Kujawski, Gniewkowo i Fordon staroście inowrocławskiemu Mikołajowi Szarlejskiemu. Skutkowało to tym, że Solec z miasta królewskiego spadł do rangi miasta zależnego. Szesnaście lat później, w roku 1457 właścicielem m.in. Solca został Jan Kościelecki, herbu Ogończyk (aż do roku 1600 miasto należało do rodziny Kościeleckich). W następnych latach Solec, pomimo osiągniętego spokoju po II pokoju toruńskim z 1466 r., nie mógł się rozwijać w pełni, ponieważ jego gospodarkę tłumiły większe miasta sąsiednie – Bydgoszcz i Toruń.
Z roku 1540 pochodziły dawne nadwiślańskie spichrze zbożowe, które znajdowały się na terenie Solca i znacznie ułatwiły handel zbożem z Gdańskiem. Według nielicznych zachowanych odpisów z ksiąg miejskich wynika, że w roku 1571 wszyscy mieszkańcy miasta byli Polakami (ludność niemiecka, która prawdopodobnie na początku istnienia Solca przebywała na tych terenach, zasymilowała się).
XVII-XVIII w.
Większość dzisiejszego obszaru miasta tworzyły dawniej dwie samodzielne gminy wiejskie – Olędry Miejskie i Olędry Zamkowe. Należały one, jak same nazwy wskazują do dawnych osad olęderskich, czyli do holenderskich osadników, którzy osiedlali się m.in. na terenach dzisiejszego Solca i okolic. Osadnictwo holenderskich mennonitów zapoczątkowane zostało w Polsce już w XVII w. Było one wywołane przede wszystkim nietolerancją religijną w Holandii za czasów cesarzy Karola V i Filipa II. Z biegiem czasu Olędrami (Holendrami) nazywano wszystkich osadników na terenach zalewowych, także Polaków. Pozostałościami po osadnictwie olęderskim na ziemiach gminy Solec Kujawski są cmentarz menonicko-ewangelicki w Przyłubiu i resztki zabudowy.
Stan obecny
Dane z 31 grudnia 2015 (według faktycznego miejsca zamieszkania):
Piramida wieku mieszkańców Solca Kujawskiego w 2014 roku.
Wyznania
Większość mieszkańców Solca Kujawskiego stanowią katolicy. Na terenie miasta działalność duszpasterską prowadzi także Zbór Kościoła Ewangelicznych Chrześcijan – protestancka wspólnota o charakterze ewangelikalnym, doktrynalnie zbliżona do wyznania mennonitów, którzy zamieszkiwali miasto w XVII i XVIII wieku.
Parafie
Parafia św. Stanisława Biskupa i Męczennika
Parafia Nawrócenia św. Pawła w Solcu Kujawskim
Parafia Najświętszego Serca Pana Jezusa
Parafia bł. Michała Kozala
Patronem miasta jest Święty Stanisław Biskup i Męczennik.
Zabytki i miejsca warte zobaczenia
Kościół św. Stanisława
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa
budynek ratusza
kamienica przy ulicy 23 Stycznia 13 – obecnie Zespół Szkół Ogólnokształcących i Zawodowych w Solcu Kujawskim
Pomnik pamięci walczących o wolność
Pomnik Jana Pawła II
XIX-wieczne budynki stacji kolejowej
pozostałości osadnictwa olęderskiego na terenach wsi Otorowo i Przyłubie.
Ośrodek Sportu i Rekreacji
Park Wodny „Wisła”
Radiowe Centrum Nadawcze
Obszar chronionego krajobrazu Wydm Kotliny Toruńskiej i pomniki przyrody – m.in. okazałe topole oraz inne elementy krajobrazu nadwiślańskiego
Cmentarz menonicko-ewangelicki w Przyłubiu
JuraPark Solec, w którym można obejrzeć modele około 100 dinozaurów naturalnej wielkości; na jego terenie znajduje się Muzeum Ziemi im. Karola Sabatha oraz plac zabaw dla dzieci
Muzeum Solca im. księcia Przemysła- muzeum regionalne, ekspozycja stała dotyczy historii Solca Kujawskiego i okolic od okresu prehistorycznego aż po wiek XX
Gospodarka
Dawniej miasto było znanym oraz ważnym ośrodkiem przemysłu drzewnego.
W mieście prosperuje wiele przedsiębiorstw z najprzeróżniejszych branż. Jest to w sumie prawie 1500 podmiotów zarejestrowanych w ewidencji działalności gospodarczej (ok. 97% to prywatne). Na obszarze miasta i gminy funkcjonuje co najmniej 30 przedsiębiorstw mających podstawowe znaczenie dla miejscowego rynku pracy.
Główne przedsiębiorstwa
Do najważniejszych przedsiębiorstw zalicza się:
Łącznie w wyżej wymienionych przedsiębiorstwach zatrudnionych jest ponad połowa wszystkich pracujących mieszkańców Solca Kujawskiego. Część z nich posiada własną sieć kooperantów na terenie całego województwa, a często również poza nim (przykładowo Autos ma ponad 80 oddziałów poza Solcem Kujawskim na terenie kraju i poza jego granicami).
Transport kolejowy
Przez miasto i gminę przebiega linia kolejowa: Bydgoszcz – Solec K. – Toruń – Aleksandrów Kujawski – Włocławek – Kutno – Warszawa Wsch. Gminę obsługują dwie stacje kolejowe: Solec Kujawski oraz Przyłubie.
Transport drogowy
Przez teren miasta i gminy przebiegają następujące drogi:
Drogi krajowe: 10 Szczecin – Stargard – Wałcz – Piła – Nakło nad Notecią – Bydgoszcz – Solec Kujawski – Toruń – Sierpc – Płońsk (18,822 km na terenie gminy; główna droga przebiegająca przez miasto i gminę)
Drogi wojewódzkie (17,129 km): 204: 249 Solec Kujawski – Solec Kujawski (ul. Sportowa) 249: 10 Solec Kujawski – Czarnowo 80, z oddanym do użytku we wrześniu 2013 wiaduktem kolejowym w rejonie stacji 394: 10 Przyłubie – Solec Kujawski – Otorowo 397 397: 394 Otorowo-Makowiska 10
Drogi powiatowe (29,387 km): Droga powiatowa nr 01546C : (Bydgoszcz – Łęgnowo – Otorowo-Solec Kujawski) Droga powiatowa nr 01547C : (Bydgoszcz – Wypaleniska) Droga powiatowa nr 01548C : (Solec Kujawski – Nowa Wieś Wielka) Droga powiatowa nr 01549C : (Solec Kujawski – Chrośna) Droga powiatowa nr 02033C : (Cierpice – Inowrocław)
Drogi gminne (152,230 km)
Transport wodny
Północną granicę miasta i gminy stanowi rzeka Wisła będąca drogą wodną o parametrach I klasy żeglowności.
W perspektywie roku 2020 samorząd wojewódzki planuje uruchomienie w ciągu drogi wojewódzkiej nr 249 przeprawy promowej, z promem o napędzie łopatkowym bocznym o ładowności 15 samochodów po 2,25t każdy oraz 80 pasażerów (tj. 6 ton) - łącznie około 39 ton i zanurzeniu 0,7 m. Prom będzie miał długość 24 metrów i szerokość 16 m. Przeprawa ma zostać uruchomiona jesienią 2018 r..
Transport lotniczy
Najbliżej znajdującym się lotniskiem jest Port lotniczy im. Ignacego Jana Paderewskiego w Bydgoszczy-Szwederowie.
Duże tereny gminy dawniej zajmował poligon artyleryjski.
Ok. 8 km na południowy zachód od miasta funkcjonuje prywatne lądowisko Wypaleniska-Solec Kujawski.
Park Przemysłowy w Solcu Kujawskim
Park Przemysłowy w Solcu Kujawskim jest wyodrębnionym obszarem na terenie miasta Solec Kujawski o powierzchni 36,3 ha i najprawdopodobniej największą inwestycją gminy ostatnich lat – 29 z 36,3 hektarów obszary tego przeznaczone jest pod inwestycje związane z powstawaniem szeregu małych i średnich przedsiębiorstw dających nowe miejsca pracy. Inwestycja ta współfinansowana jest przez struktury Unii Europejskiej w ramach programów PHARE.
Honorowi Obywatele
16 października 2005 r., w czasie uroczystej sesji Rady Miasta z okazji 680-lecia Solca Kujawskiego, na podstawie uchwały Urzędu Miasta i Gminy Solec Kujawski nr XVII/193/2005 z dnia 26 sierpnia 2005 r., tytuł Honorowego Obywatela Solca Kujawskiego otrzymały następujące osoby:
Jolanta Kwaśniewska
Irena Santor
Walter Rudolf
Krzysztof Michalski
ks. Tadeusz Zabłocki (21 lutego 2008)
Antoni Nawrocki (4 stycznia 2012)
Sport
Unia Solec Kujawski – III-ligowy solecki klub piłkarski (grupa kujawsko-pomorsko-wielkopolska)
Ośrodek Sportu i Rekreacji w Solcu Kujawskim – kompleks sportowo-rekreacyjno-hotelowy oddany do użytku 25 sierpnia 2000 (m.in. hala sportowa)
Park Wodny „Wisła” w Solcu Kujawskim – park wodny oddany do użytku 22 września 2006, wchodzi w skład OSiR
stadion KS Unii Solec Kujawski – przy hali OSiR oraz stadion treningowy
Salina – stanica Drużyny WOPR nr 100 Solec Kujawski
Źródło treści i historia autorów: Wikipedia. Tekst skrócono i uporządkowano.
Tworzenie stron internetowych – Solec Kujawski
Jeśli prowadzisz firmę obsługującą klientów z miejscowości Solec Kujawski, możemy przygotować stronę odpowiadającą na ich najczęstsze pytania.
Katalog produktów i sklep internetowy
Przygotowujemy strukturę kategorii i karty produktów z miejscem na zdjęcia, parametry oraz informacje o dostawie. Zakres wdrożenia można dopasować do liczby produktów i sposobu przyjmowania zamówień.
Witryna z rezerwacją lub zapytaniem
Strona może pokazywać zakres usług, sposób umawiania terminów i informacje potrzebne przed wizytą. Formularz dopasowujemy do tego, czy firma przyjmuje rezerwacje, czy najpierw odpowiada na zapytania.