Giżycko – informacje o miejscowości
Giżycko (niem. Lötzen, pol. (dawniej) Łuczany, Lec, prus. Lēcai) – miasto w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie giżyckim. Położone na Mazurach, pomiędzy jeziorami Kisajno i Niegocin.
Giżycko jest nazywane stolicą żeglarstwa w Polsce. Jest jednym z głównych portów na szlaku wielkich jezior mazurskich i jednym z polskich ośrodków turystycznych i wypoczynkowych.
Według danych z 31 marca 2011 r. miasto miało 29 381 osób.
Położenie
Giżycko jest położone w centralnej części Pojezierza Mazurskiego w Krainie Wielkich Jezior Mazurskich. Pod względem administracyjnym położone jest we wschodniej części województwa warmińsko-mazurskiego, na północny-wschód od Olsztyna. Miasto jest siedzibą powiatu giżyckiego oraz gminy wiejskiej Giżycko.
Sąsiednie gminy: Kruklanki, Pozezdrze, Miłki, Ryn, Wydminy, Kętrzyn, Węgorzewo i Giżycko.
Do 1975 miasto administracyjnie należało do województwa olsztyńskiego, a po zmianach w podziale administracyjnym miasto przyłączono do województwa suwalskiego.
Według danych z roku 2002 Giżycko ma obszar 13,87 km², w tym:
użytki rolne: 14%
użytki leśne: 7%
Północną i południowo-zachodnią część miasta pokrywa Obszar Chronionego Krajobrazu Krainy Wielkich Jezior.
Według danych z 1 stycznia 2011 powierzchnia miasta wynosiła 13,72 km². Miasto stanowi 1,24% powierzchni powiatu.
Hydrografia
Miasto leży nad jeziorami Niegocin, Kisajno (południowa część kompleksu Mamr), Tajty i Wojsak. Niegocin i Kisajno (przez zatokę Tracz) połączone są Kanałem Giżyckim (Łuczańskim), a Niegocin łączy się Kanałem Niegocińskim z jeziorem Tajty i dalej kanałem Piękna Góra z Kisajnem. Część miasta położona jest na tzw. Wyspie Giżyckiej, przesmyku z każdej strony otoczonego jeziorami i kanałami.
Na obszarze miasta przebiega dział wodny pierwszego rzędu zlewni rzeki Wisły (dopływu Pisy) i Pregoły (dopływu Węgorapy). Przebiega on na północ od jeziora Niegocin, a od Giżycka wznosi się na północ. Wody kompleksu jezior połączonych systemem kanałów i położónych na południe od działu wód powierzchniowych odprowadzane są przez rzekę Pisę i Narew do Wisły.
W rejonie Giżycka na sieć hydrograficzną składa się także wiele cieków małopowierzchniowych jezior i terenów podmokłych, nie występują jednak większe rzeki. Na terenie samego miasta leżą w całości jeziora Popówka Wielka (połączona hydraulicznie z jeziorem Kisajno) oraz Popówka Mała. Wody w mieście zajmują 10 ha (0,7%) ogólnej powierzchni miasta.
Okolice Giżycka mają największą w Polsce liczbę jezior, ich udział w ogólnej powierzchni terenu wynosi 11,89% (23 986,6 ha). W najbliższej okolicy Giżycka znajdują się jeziora:
Części miasta
osiedle Wilanów
osiedle bloków wielorodzinnych (ul. Daszyńskiego, Kazimierza Wielkiego, Kombatantów, Królowej Jadwigi, Osiedle XXX-lecia, Smętka, Staszica, Wodociągowa)
osiedle bloków wielorodzinnych "Polamowiec" (ul. Koszarowa, Nowowiejska)
osiedle bloków wielorodzinnych "Wodna" (ul. Olsztyńska, Owsiana)
osiedle domów jednorodzinnych "Słowiańska" (ul. Białostocka, Gdańska, Przejściowa, Słowiańska, Zielona)
Wyspa Giżycka, w tym: osiedle Kajki (Stary Dwór) (ul. Bema, Kajki, Konopnickiej, Orlicz-Dreszera, Reja, Słowackiego, Struga, Tuwima) osiedle wojskowe (aleja Wojska Polskiego, ul. Moniuszki) Wzgórze Świętego Brunona (ul. św. Brunona) twierdza Boyen (ul. Turystyczna)
dzielnica przemysłowo-składowa (ul. Szarych Szeregów, Sybiraków, Trocka, Warmińska, Wileńska)
Początki
Oficjalna historia grodu nad Niegocinem rozpoczyna się w drugiej połowie XVI stulecia, wtedy to bowiem książę pruski Albrecht Fryderyk Hohenzollern-Ansbach wystawił pierwszy przywilej, podnoszący osiedle nad jeziorem Löwentin (wówczas Niegocin, w zapisach w formie "Newotin") do rangi miasta. Po dokumencie tym, który zawierał nadanie na prawie chełmińskim 35 włók ziemi i 4 włók lasu, nie licząc 4 włók pastora i 6 włók będących w posiadaniu trzech karczmarzy, zachował się jedynie strzęp bez daty. Natomiast historia osadnictwa na przesmyku w samym sercu Krainy Wielkich Jezior Mazurskich, w okolicach dzisiejszego Giżycka, sięga daleko bardziej wstecz.
Najstarszy ślad działalności człowieka – róg renifera ze śladami obróbki krzemiennym narzędziem – wydobyto z warstw piasku datowanych na okres sprzed około 15 tysięcy lat wstecz nad jeziorem Popówka Mała. W okresie przełomu epoki brązu i epoki żelaza występowały tu już liczne osady lądowe i nawodne (budowane na wbitych w dno drewnianych palach lub na sztucznie usypanych wyspach), których tak duże skupiska w Europie można, poza Mazurami, wyróżnić jedynie na Wyspach Brytyjskich.
Pierwsze wzmianki pisane o tym obszarze znalazły się już w drugim stuleciu naszej ery w dziełach Tacyta i Ptolemeusza z Aleksandrii. W ten sposób na europejską arenę dziejów weszły bałtyjsko-pruskie plemiona Galindów, Sudinów i Bartowie, których tereny osadnicze graniczyły ze sobą w okolicach linii Krainy Wielkich Jezior Mazurskich, znajdujący się jednocześnie na trasie „bursztynowego szlaku”.
W latach 1277–1283 obszar Krainy Wielkich Jezior Mazurskich opanował zakon krzyżacki. Około 1340 na przesmyku między jeziorami Niegocin i Kisajno rycerze zakonni wznieśli gród obronny. Zamek otrzymał nazwę Lötzen i częściowo dotrwał do czasów współczesnych. W połowie XV stulecia pod osłoną zamku zaczęła powstawać osada, założona przez osadników mazowieckich, zwana Nową Wsią. Mieszkańcy zobowiązani byli do daniny oraz innych powinności na rzecz zamku oraz do utrzymywania mostu na drodze przy Niegocinie. Z owych czasów zachował się wystawiony w 1475 dokument lokacyjny, zmieniający prawo magdeburskie, którym dotychczas rządziła się Nowa Wieś, na prawo chełmińskie, podpisany przez komtura z Pokarmina – Bernarda von Balzhofena.
W Prusach Książęcych i Królestwie Pruskim
W 1525 wielki mistrz Albrecht Hohenzollern sekularyzował zakon krzyżacki, przyjął protestantyzm i ustanowił w Prusach świeckie księstwo, związane zależnością lenną z Królestwem Polskim. Zamek Lötzen stał się siedzibą starostów książęcych. Starania Nowej Wsi o uzyskanie przywileju miejskiego zostały uwieńczone sukcesem na początku XVII stulecia. Został on wystawiony z datą 16 maja 1612 przez kancelarię elektora brandenburskiego – Jana Zygmunta Hohenzollerna, sprawującego w Prusach Książęcych władzę w imieniu chorego umysłowo księcia Albrechta Fryderyka.
Herb i pieczęć miejską nadano miastu, które od tej pory przejmowało nazwę zamku – Lötzen, przywilejem z 26 maja 1612. Pierwszym burmistrzem Lötzen został Paweł Rudzki. Rozpoczął się powolny rozwój miasta, któremu sprzyjało położenie w pobliżu najkrótszych dróg łączących Lwów, Warszawę i Wilno z portami morskimi Gdańska, Elbląga, Braniewa i Królewca.
W czasie potopu szwedzkiego po klęsce w bitwie pod Prostkami, gdzie posiłkujące Szwedów wojska pruskie uległy wojskom hetmana Wincentego Gosiewskiego, na Mazury wtargnęły wspierające Polaków oddziały litewskie i tatarskie. Gród nad Niegocinem Tatarzy zaatakowali 10 lutego 1657, puszczając całe miasto z dymem. Ocalały tylko zamek, ratusz i kościół. Miasto praktycznie przestało istnieć. Rada miejska wystąpiła w 1690 z prośbą o zwolnienie grodu z podatków państwowych, ciężarów publicznych i zakwaterowań. Lötzen było wówczas najbiedniejszym miasteczkiem Prus Książęcych. W wyniku wielkiej epidemii dżumy w 1710 zmarła prawie cała ludność miasta.
W latach 1807–1812 Lötzen było drogą przemarszu wojsk rosyjskich i wojsk Napoleona. Od czerwca 1807 Lötzen zostało zajęte przez polskich ułanów i w mieście stacjonowały dwa polskie korpusy: generała Józefa Zajączka i Jana Henryka Dąbrowskiego.
Po wojnach napoleońskich przeprowadzono reformę administracji, która znosiła poddaństwo chłopów i zlikwidowano przymus cechowy. Dokonano także zmian w podziale terytorialnym Prus. Do 1820 siedzibą władz powiatowych był Ryn. Od tej pory starosta powiatowy zarządzał powierzonym sobie obszarem z zamku w Lötzen.
W kwietniu 1822 wybuchł największy pożar w dziejach miasta. Spłonęło niemal wszystko. Kilkakrotnie nawiedziła też miasto klęska głodu. W 1845 wizytującego Lötzen króla pruskiego Fryderyka Wilhelma IV powitano na granicy powiatu okrzykiem: „Chleba!”. Wstrząśnięty władca odpowiedział im po polsku. Był ostatnim Hohenzollernem władającym tym językiem.
Druga połowa XIX stulecia przyniosła poprawę jakości życia mieszkańców Lötzen. W latach 1843–1851 przeprowadzono wielkie roboty publiczne przy budowie twierdzy im. Ludwiga Leopolda Hermanna von Boyena, pruskiego marszałka polnego i ministra wojny. W latach 1854–1857 wielkie jeziora mazurskie połączono siecią kanałów, umożliwiających regularną żeglugę. Powstała również gęsta sieć dróg bitych. Przez miasto przeprowadzono linię kolejową łączącą Prostki z Królewcem. Dynamicznie zaczęło rozwijać się szkolnictwo. Lötzen, za sprawą Marcina Gerssa stało się jednym z głównych ośrodków mazurskiego ruchu regionalnego.
W II i III Rzeszy
Wojna francusko-pruska i utworzenie w 1871 Cesarstwa Niemieckiego przyniosły na Mazury znaczne zmiany. Wzrosła liczba ludności z 3562 mieszkańców w roku 1871 do 6962 mieszkańców w 1910. Utworzono nowe linie kolejowe, łączące nadniegociński gród z Węgorzewem, Piszem i Oleckiem. Przeprowadzono dużo inwestycji
W czasie I wojny światowej Lötzen dwukrotnie atakowane było przez wojska rosyjskie. Dużą rolę odegrała Twierdza von Boyena, która bezskutecznie oblegana była przez oddziały rosyjskie. W bitwie o wielkie jeziora mazurskie, jesienią 1914 i zimą 1915, w Lötzen mieściła się kwatera główna marszałka Paula von Hindenburga, późniejszego prezydenta Rzeszy. 13 lutego 1915, już po wycofaniu się Rosjan, Lötzen odwiedził również cesarz Wilhelm II.
W dwudziestoleciu międzywojennym Lötzen stało się modnym kurortem. Uruchomiono regularną żeglugę pasażerską na wielkich jeziorach mazurskich. W mieście rozbudowano sieć hoteli i pensjonatów, restauracji i kawiarni. Zbudowano elegancką przystań jachtową i pływalnię nad Niegocinem. Na wzgórzach nad Niegocinem powstała duża skocznia narciarska. Na okolicznych jeziorach organizowano liczne regaty wioślarskie, żeglarskie i bojerowe. Według spisu powszechnego z 1939 Lötzen posiadało 16 288 mieszkańców.
1 września 1939 niemieckie jednostki garnizonu Lötzen ruszyły na polskie umocnienia w rejonie Narwi. W latach 1941–1944 miasto było siedzibą dowództwa naczelnego tzw. „Osttruppen”, dowodzonego przez płk. Reinharda Gehlena, twórcy służb wywiadowczych Republiki Federalnej Niemiec. Wojna przyszła do miasta nad Niegocinem pod koniec grudnia 1944 wraz z pierwszymi nalotami lotnictwa sowieckiego. Atak po lodzie od strony jeziora całkowicie zaskoczył oddziały niemieckie i zmusił je do poddania. Przez cztery kolejne miesiące Lötzen było bezmyślnie niszczone i plądrowane przez Rosjan i szabrowników. 20 maja 1945 sowiecka komendantura wojenna przekazała administrację miasta i powiatu władzom polskim.
Lec – Łuczany – Giżycko
Pierwsza grupa osadników polskich przybyła do Lötzen 5 lutego 1945 z Białegostoku. Później zaczęli licznie napływać przymusowi polscy wysiedleńcy z Wileńszczyzny oraz innych, utraconych na rzecz ZSRR terenów dawnej Polski. Miasto zasiedlali również przybysze z Polski centralnej oraz ludność ukraińska, przesiedlona z południowo-wschodnich regionów w ramach akcji „Wisła”. Jednocześnie w 1946 rozpoczęła się akcja przesiedlania miejscowej ludności pochodzenia niemieckiego za Odrę. Ci z Mazurów, którzy nie chcieli się zgodzić na polski rodowód i spolszczenie nazwisk oraz imion, musieli emigrować. Z czasem, w kilku falach i z różnym natężeniem, doprowadziło to do prawie całkowitej emigracji elementu mazurskiego do Niemiec. Na początku 1946 miasto liczyło 4534 mieszkańców i liczba ta szybko wzrastała.
Toponimia
Po II wojnie światowej nosiło starą nazwę Lec, wkrótce jednak zaczęto używać nazwy Łoczany, (w nawiązaniu do pierwotnej nazwy Łocze – niem. Lotzen, niesłusznie przemianowane przez J. Szafrańskiego na Lec. W sierpniu 1945 przyjęto nazwę Łuczany. 4 marca 1946 Komisja Ustalania Nazw Miejscowości ustaliła na cześć Gustawa Gizewiusza (Giżyckiego) dla miasta nazwę Giżycko.
Demografia
Dane z 15 marca 2012:
Piramida wieku mieszkańców Giżycka w 2014 roku.
Gospodarka
W Giżycku istnieje przemysł lekki, produkcja rozdzielni elektrycznych, oświetlenia przemysłowego i świątecznego LED – reprezentowany przez POLAMP, przemysł spożywczy, reprezentowany przez mleczarnię "OSM Giżycko", wytwórnię sękaczy oraz kilka piekarń. W mieście ma swoją siedzibę stocznia remontowa żeglugi śródlądowej. Rozwija się także produkcja jachtów śródlądowych. Duże znaczenie gospodarcze miasta odgrywa turystyka. Giżycko utrzymuje kontakty gospodarcze z partnerskimi miastami we Francji, Niemczech, Ukrainie i na Litwie.
W miejscowości działało Państwowe Gospodarstwo Rybackie Giżycko oraz Państwowe Gospodarstwo Rolne Giżycko. Działały także Zakłady Rybne.
Handel
Na terenie Giżycka znajdują się następujące centra handlowe i sklepy wielkopowierzchniowe:
centrum handlowe przy ul. Jagiełły: (Biedronka, Deichmann, Rossmann, Media Expert, KiKi, Martes Sport, Abra Meble, Pepco, CCC, Apteka Biedronka, 50style)
centrum handlowe przy Alei 1 Maja (Jysk, RTV Euro AGD, DDD - Dobre Dla Domu, Pindur Meble, Salon Opel)
centrum handlowe przy ul. Królowej Jadwigi (Bricomarché, Intermarché, meble Zgoda)
centrum handlowe przy ul. Kazimierza Wielkiego (Kaufland z pasażem handlowym, market budowlany Sabo Stobud)
Galeria Batory [1] (m.in. Polo Market, Rossmann, Textil Market, Książnica Polska - księgarnia Odeon, Chińskie Centrum, Cukiernia u Adama)
centrum handlowe Dominik (ul. Kętrzyńskiego)
centrum handlowe Guz (ul. Olsztyńska)
dom towarowy Saga (m.in. Neonet, Awa, Świat Zabawek)
Biedronka (5 sklepów: ul. Jagiełły, Smętka, Aleja 1 Maja, Wilanowska, ul. Unii Europejskiej)
Lidl (ul. Bohaterów Westerplatte)
Transport
Przez Giżycko przebiega linia kolejowa 38 Białystok-Głomno na trasie przez Ełk, Korsze i Olsztyn, powstałej w 1868. Od pierwszej dekady XX w do początku XXI w istniało połączenie do Kruklanek. W mieście krzyżują się drogi prowadzące do Olsztyna 59, Węgorzewa 63, Kętrzyna 592, Bartoszyc 592, Pisza 63, Mikołajek 643, Łomży 63 i Suwałk 655. Przez miasto prowadzi trasa szlaku żeglugowego. Działa miejska komunikacja autobusowa. Giżycko posiada obwodnicę, która przebiega północną częścią miasta, między osiedlami Moniuszki, Kajki, Wilanów, Polamowiec, wsiami: Gajewo, Sulimy, Bystry, a resztą miasta. W skład obwodnicy wchodzi siedem skrzyżowań (w tym dwa ronda) oraz mosty: nad Kanałem Łuczańskim oraz nad Kanałem Niegocińskim. Obydwa kanały mają ponad 1 km długości każdy i nadają się do żeglugi jachtami, ale tylko ten pierwszy jest dopasowany dla statków. Jest niezwykle ważny, gdyż port znajduje się na jeziorze Niegocin (latem), a duża część atrakcji leży na jeziorze Kisajno.
Komunikacja miejska
Na terenie miasta i miejscowościach znajdujących się za rogatkami Giżycka funkcjonuje komunikacja miejska, którą obsługuje Gminny Zakład Komunalny w Bystrym (GZK). GZK oferuje połączenia na terenie Giżycka oraz Wilkas, Pierkunowa, Pięknej Góry (w okresie letnim) i Bystrego.
Transport lotniczy
Na obrzeżach Giżycka funkcjonuje osiedle "Mazury Residence Airpark & Marina". Na terenie osiedla znajduje się pas startowy dla samolotów sportowych oraz przystań jachtowa przy jeziorze Niegocin.
W 2013 przy ul. Warszawskiej oddano do użytku sanitarne lądowisko.
Życie kulturalne
Giżyckie Centrum Kultury organizuje cykliczne imprezy odbywające się w mieście. Do najbardziej znanych należy Festiwal Piosenki Żeglarskiej i Morskiej Szanty w Giżycku. Pod koniec maja organizowane są imprezy związane z obchodami Dni Giżycka, a latem w Kościele Ewangelickim odbywają się koncerty organowe. Centrum Kultury organizuje zajęcia dla młodzieży w sekcjach tanecznych, muzycznych, teatralnych, plastycznych i fotograficznych. Starszych zaprasza do sekcji szachowych, chóru i Klubu Seniora. Centrum Kultury jest też odpowiedzialne za organizację Przeglądu Zespołów Dancingowych i wieczorów poetyckich. Co więcej, każdego roku, w pierwszy weekend sierpnia, w amfiteatrze Twierdzy Boyen odbywa się najstarszy w Polsce festiwal kultury hip-hopowej: Mazury Hip-Hop Festiwal. Od 2017 w GCK-u działa kino "Now Fala" nawiązujące nazwą do swojej poprzedniczki - "Fali" znajdującej się nigdyś obok Pl. Grunwaldzkiego.
Media
Gazeta Olsztyńska z dodatkiem Gazeta Giżycka
Twoje Mazury
ZET Gold Giżycko (byłe PLANETA Giżycko i Radio WaMa Giżycko)
Polskie Radio Olsztyn
Giżycki Serwis Informacyjny Gizycko.info
Wspólnoty wyznaniowe
Na terenie miasta działalność prowadzą:
Kościół Adwentystów Dnia Siódmego
Kościół Chrześcijan Baptystów w RP
Kościół Ewangelicko-Augsburski w RP
Kościół greckokatolicki
Kościół rzymskokatolicki
Kościół Zielonoświątkowy w RP
Polski Autokefaliczny Kościół Prawosławny (parafia św. Anny)
Świadkowie Jehowy.
Szkoły podstawowe
Szkoła Podstawowa nr 4 im. I Dywizji Piechoty
Szkoła Podstawowa nr 5 im. Jana Brzechwy
Szkoła Podstawowa nr 6
Szkoła Podstawowa nr 7 im. Janusza Korczaka
Zespół Szkół nr 1 im. Mikołaja Kopernika
Gimnazja
Gimnazjum nr 1 w Giżycku im. Jana Pawła II
Gimnazjum nr 2 w Giżycku im. Chwały Oręża Polskiego
Gimnazjum Specjalne nr 4 w Giżycku im. Jana Brzechwy
Katolickie Gimnazjum im. św. Brunona z Kwerfurtu
Szkoły średnie
I Liceum Ogólnokształcące im. Wojciecha Kętrzyńskiego
II Liceum Ogólnokształcące im. Gustawa Gizewiusza
Zespół Szkół Elektronicznych i Informatycznych im. Komisji Edukacji Narodowej
Zespół Szkół Kształtowania Środowiska i Agrobiznesu
Zespół Szkół Zawodowych [2]
Katolickie Liceum im. św. Brunona z Kwerfurtu
Zakład Doskonalenia Zawodowego w Białymstoku z siedzibą w Giżycku Ośrodek Kształcenia Zawodowego w Giżycku
Szkoły pomaturalne
Medyczne Studium Zawodowe im. Hanny Chrzanowskiej
Prywatna Wyższa Szkoła Zawodowa
Szkoły wyższe
Wyższa Szkoła Bezpieczeństwa w Poznaniu Wydział Nauk Społecznych w Giżycku
Państwowa Wyższa Szkoła Zawodowa im. prof. Edwarda F. Szczepanika w Suwałkach Wydział Medyczno - Społeczny w Giżycku
Atrakcje turystyczne i zabytki
Jeziora: Niegocin, Kisajno i Tajty
Kościół ewangelicki z 1827
Koncerty organowe
Most obrotowy na Kanale Łuczańskim, jedyny tego typu czynny most w Europie z XIX wieku
Schronisko młodzieżowe w dawnym budynku koszarowym (Twierdza Boyen)
Trasy turystyczne
Twierdza Boyen z XIX wieku
Cerkiew prawosławna (parafialna) z końca XIX wieku
Zamek krzyżacki z XIV wieku, zaadaptowany na hotel
Wieża ciśnień z przełomu XIX i XX wieku, która od lata 2007 jest otwarta dla zwiedzających, chcących obejrzeć z góry panoramę miasta oraz okolicznych jezior (w tym celu wyposażona jest w windę)
kościół parafialny św. Brunona z lat 1936-1938
krzyż św. Brunona z 1909
Tereny zielone
Giżycko charakteryzuje się dużą ilością terenów zielonych. Tereny leśne zajmują 7% powierzchni miasta, zaś tereny zieleni urządzonej 1,5% powierzchni ogólnej miasta (6,8 m²/1 mieszkańca). W mieście znajdują się następujące tereny zielone::
leśne tereny miejskie na Wyspie Giżyckiej wokół jezior Popówka Mała i Popówka Wielka, Twierdzy Boyen i Wzgórza Św. Brunona
park / zabytkowy cmentarz w kwartale ulic Warszawska-Wodociągowa-I Dywizji Piechoty-Smętka i Placu Targowego
park przy ul. Gdańskiej / Sienkiewicza
park im. Rogera Goemaere przy ul. Moniuszki / Świętego Brunona
park przy plaży miejskiej
skwer przy ul. Suwalskiej / Białostockiej (Skwer Dubieński)
skwer przy Urzędzie Miejskim (Aleja 1. Maja)
skwer osiedlowy o nazwie Park Nadziei im. Jana Pawła II przy ul. Wodociągowej / Królowej Jadwigi
W pobliżu Giżycka znajduje się także Las Miejski, będący atrakcyjnym miejscem wypoczynkowym, charakteryzujący się dużą bioróżnorodnością.
W obrębie miasta objęto ochroną jako pomnik przyrody następujące obiekty:
Wykaz portów żeglarskich
Almatur – Międzynarodowe Centrum Żeglarstwa i Turystyki Wodnej
COS – Centralny Ośrodek Sportu
Ekomarina Giżycko - Miejski Ośrodek Sportu i Rekreacji
Międzyszkolna Baza Sportów Wodnych
Ośrodek Żeglarski LOK
Przystań Sailor Piękna Góra
Stanica wodna Stranda
Port Tajty - Wilkasy nad jez. Tajty
Hotel Port Helena - Port Royal
Giżyckie kluby sportowe
MTS Giżycko (piłka ręczna II liga kobiet)
GKS Mamry Giżycko (piłka nożna, IV liga)
Giżycki Klub Karate Kyokushin (sztuki walki)
MKS Medyk Giżycko (pływanie)
MOSiR Mamry Giżycko (zapasy)
Hodokan Dojo Aikido Giżycko (sztuki walki)
KS Taekwondo Giżycko (sztuki walki)
Instytut Krav maga Giżycko (sztuki walki)
Sekcja Żeglarska UKS Mustang (sporty wodne)
Uczniowski Klub Żeglarstwa Regatowego Niegocin (sporty wodne)
Międzyszkolna Baza Sportów Wodnych (sporty wodne)
Masters Giżycko – Towarzystwo Kolarskie (kolarstwo)
Klub Płetwonurków Płetwal (sporty wodne)
Brydż sportowy Sekcja MOSiR (gry karciane)
Giżycki Klub Wing Tsun (sztuki walki)
Klub Sportowy MOSiR Giżycko (piłka siatkowa)
Sportowcy
Adam Łożyński (windsurfing, żeglarstwo)
Karol Jabłoński (żeglarstwo, żeglarstwo lodowe)
Daniel Łukasik (piłka nożna, Legia Warszawa)
Łukasz Broź (piłka nożna, Legia Warszawa)
Marcin Budziński (piłka nożna, Cracovia)
Karolina Siódmiak (piłka ręczna, reprezentantka Polski)
Krzysztof Karpiński (piłka nożna, trener młodzieżowy Arki Gdynia i rekordzista Guinnessa w wiadrowaniu)
Miasta partnerskie
Grodzisk Mazowiecki
Źródło treści i historia autorów: Wikipedia. Tekst skrócono i uporządkowano.
Tworzenie stron internetowych – Giżycko
Chcesz przedstawić ofertę klientom z miejscowości Giżycko? Pomagamy uporządkować treść i zaprojektować ścieżkę od zapoznania się z usługą do kontaktu.
Katalog produktów i sklep internetowy
Przygotowujemy strukturę kategorii i karty produktów z miejscem na zdjęcia, parametry oraz informacje o dostawie. Zakres wdrożenia można dopasować do liczby produktów i sposobu przyjmowania zamówień.
Strona firmowa z czytelną ofertą
Porządkujemy usługi w osobnych podstronach, opisujemy zakres prac i umieszczamy dane kontaktowe tam, gdzie klient ich szuka. Formularz zapytania może zbierać informacje potrzebne do przygotowania wyceny.