Przasnysz – informacje o miejscowości
Przasnysz (łac. Azymopolis) – miasto w województwie mazowieckim, w powiecie przasnyskim, nad Węgierką.
Miasto leżące na północnym Mazowszu ma połączenia drogowe z Warszawą, Olsztynem, Ostrołęką, Działdowem, Ciechanowem, Makowem Mazowieckim i Mławą. Przez Przasnysz przechodzą drogi: krajowa nr 57 i wojewódzkie nr 544 i nr 617. Na wschód od miasta znajduje się lądowisko Aeroklubu Północnego Mazowsza. Patronem miasta od 18 września 2014 r. jest św. Stanisław Kostka.
Przasnysz był miastem królewskim Korony Królestwa Polskiego. W latach 1975–1998 w województwie ostrołęckim.
Miasto liczy 17 634 mieszkańców (2 stycznia 2013).
Środowisko naturalne
Przasnysz ma obszar 25,16 km² (2002), w tym:
użytki rolne: 84%
użytki leśne: 0%
Miasto zajmuje 2,07% powierzchni powiatu.
Poczet burmistrzów
III Rzeczpospolita
I kadencja (1990–1994) – Henryk Napiórkowski
II kadencja (1994–1998) – Stanisław Nowicki
III kadencja (1998–2002) – Zenon Aleksy Lendzion
IV kadencja (2002–2006) – Zenon Aleksy Lendzion
V kadencja (2006–2010) – Waldemar Marek Trochimiuk
VI kadencja (2010–2014) – Waldemar Marek Trochimiuk
VII kadencja (2014–2018) – Waldemar Marek Trochimiuk
Poczet przewodniczących rady miasta
I kadencja (1990–1994) – Mieczysław Kaszubowski
II kadencja (1994–1998) – Ryszard Juklaniuk
III kadencja (1998–2002) – Zdzisław Zdziarski
IV kadencja (2002–2006) – Zenon Waldemar Wojda
V kadencja (2006–2010) – Zbigniew Sztuc
VI kadencja (2010–2014) – Piotr Jeronim
VII kadencja (2014–2018) – Piotr Jeronim
Historia
Najstarsze ślady osadnictwa na terenie Przasnysza pochodzą z przełomu epoki brązu i żelaza (ok. 700 p.n.e.).
W XIII w. na terenie Przasnysza, nad rzeką Węgierką, funkcjonowała osada targowa. Stał również dwór myśliwski książąt mazowieckich, którego opis zamieścił Henryk Sienkiewicz w Krzyżakach .
Nazwa miasta według ludowych przekazów pochodzi od młynarza Przaśnika, który ugościł zbłąkanego na polowaniu księcia Konrada I mazowieckiego i otrzymał następnie tytuł szlachecki wraz z okolicznymi ziemiami.
Przasnysz szybki rozwój zawdzięczał korzystnemu położeniu na pograniczu dwóch ważnych pod względem gospodarczym terenów – Równiny Kurpiowskiej i rolniczej Wysoczyzny Ciechanowskiej. 10 października 1427 Przasnysz uzyskał od księcia mazowieckiego Janusza I Starszego przywilej miejski na prawie chełmińskim.
Największy rozkwit miasta nastąpił w wieku XVI, zwłaszcza po wcieleniu w 1526 Mazowsza do Korony. Administracyjnie Przasnysz wchodził w skład Ziemi Ciechanowskiej jako stolica rozległego powiatu. Lustracja dóbr królewskich z 1564 wykazała 689 domów w mieście i na przedmieściach oraz przeszło 500 rzemieślników różnych profesji:
126 piwowarów (czterokrotnie więcej niż Warka)
117 piekarzy
36 kuśnierzy
6 mieczników
Przasnysz był wówczas trzecim ośrodkiem miejskim Mazowsza po Warszawie i Płocku, liczył według zaginionej dziś Kroniki klasztoru bernardynów 14 tysięcy mieszkańców, jednak współczesne szacunki historyków mówią raczej o 4–5 tysiącach. W opinii Jędrzeja Święcickiego było to „miasto wielkie, sławne jarmarkami na woły”, według Aleksandra Gwagnina – „miasto szerokie, kamiennym budowaniem sławne”.
W 1576 Przasnysz został siedzibą starostwa niegrodowego. W 1648 starostwo przasnyskie otrzymał w nagrodę obrońca Zbaraża książę Jeremi Wiśniowiecki.
Kres świetności miasta położył wielki pożar w 1613, zarazy, a miary nieszczęść dopełnił najazd Szwedów. 26 stycznia 1657 roku po zwycięskiej potyczce z oddziałem brandenburskim stoczonej w rejonie Chorzel do Przasnysza przybył Stefan Czarniecki, ale już 1 lutego zmuszony był się z niego wycofać pod naporem przeważających sił Szwedów dowodzonych przez Stenbocka. Wojska szwedzkie stacjonowały w Przasnyszu 11 dni.
Upadek Przasnysza okazał się długotrwały. Dopiero w 2 poł. XVIII w. miasto zaczęło się ponownie rozwijać. W czasie Konfederacji Barskiej w okolicach Przasnysza mieściła się baza wypadowa oddziału konfederatów słynnego Kozaka Józefa Sawy-Calińskiego, wybitnego dowódcy, który po dostaniu się do niewoli rosyjskiej po bitwie pod Szreńskiem, zmarł od ran i został pochowany w okolicach Przasnysza w 1771 r.
13 marca 1794 roku w Przasnyszu stanął na czele zbuntowanej I Wielkopolskiej Brygady Kawalerii Narodowej gen. Antoni Madaliński, który marszem z Ostrołęki do Krakowa dał sygnał do wybuchu powstania kościuszkowskiego. Madaliński zaciągnął oddziałek Kurpiów, formując z nich jednostkę strzelców pieszych.
Po klęsce insurekcji kościuszkowskiej i trzecim rozbiorze Polski (1795) Przasnysz znalazł się w składzie monarchii pruskiej jako siedziba rozległego powiatu obejmującego m.in. Ciechanów.
30 stycznia 1807 w Przasnyszu zatrzymał się Napoleon I Bonaparte.
W latach 1807–1815 Przasnysz wchodził w skład Księstwa Warszawskiego, a następnie po Kongresie wiedeńskim stał się częścią Królestwa Polskiego, wchodzącego w skład Imperium Rosyjskiego.
W 1863 roku powstańcy stoczyli w okolicach miasta kilka potyczek z oddziałami wojsk rosyjskich. 14 listopada 1863 w Przasnyszu dokonano publicznej egzekucji jednego z dowódców powstańczych Stefana Cieleckiego „Orlika” , wziętego do niewoli w czasie bitwy pod wsią Osówka. Po powstaniu styczniowym w Przasnyszu stacjonowały na stałe wojska rosyjskie.
W 2. połowie XIX w. nastąpił szybki rozwój Przasnysza. Działało kilka małych zakładów przemysłowych. W końcu XIX w. władze wojskowe przystąpiły do budowy koszar przy ul. Makowskiej, w których stacjonowały odziały 6 pułku kozaków dońskich. W mieście oprócz kościołów katolickich był kościół ewangelicki i cerkiew prawosławna oraz synagoga. W 1910 Przasnysz liczył 10,5 tys. mieszkańców.
W czasie I wojny światowej, w listopadzie i grudniu 1914 pod Przasnyszem toczyły się ciężkie walki pomiędzy wojskami rosyjskimi a niemieckimi. Miasto wielokrotnie przechodziło z rąk do rąk. 24 lutego 1915 zostało zajęte przez Niemców, ale już 27 lutego zostali oni wyparci przez oddziały rosyjskie z I i II Korpusu Syberyjskiego.
13 lipca 1915 r., w obecności przybyłego feldmarszałka Paula von Hindenburga, grupa gen. Gallvitza uderzyła na Przasnysz. Po wielogodzinnych walkach, 14 lipca Rosjanie opuścili miasto i wycofali się nad dolną Narew. W wyniku działań wojennych zniszczeniu uległo 70% zabudowy Przasnysza.
W sierpniu 1920 w okolicach Przasnysza miały miejsce wyjątkowo zacięte walki z bolszewicką 15 Armią. Przez dwa tygodnie miasto było okupowane przez wojska sowieckie. Wyzwolenie Przasnyszowi przyniósł 21 sierpnia 202 Pułk Piechoty ze składu Dywizji Ochotniczej płk. Adama Koca.
W okresie międzywojennym Przasnysz był stolicą powiatu w województwie warszawskim. W pierwszych latach niepodległości trwała odbudowa ze zniszczeń wojennych. Powstało wiele budowli użyteczności publicznej: elektrownię, gimnazjum i szkołę powszechną, szkołę rolniczą, teatr miejski, stadion i dom sportowy. Głównym zajęciem mieszkańców Przasnysza było nadal rolnictwo, rzemiosło oraz drobny handel. W 1938 roku Przasnysz liczył 8 tys. mieszkańców, w tym ok. 3 tys. Żydów.
W pierwszych dniach września 1939 pod Przasnyszem ciężkie boje toczyła Mazowiecka Brygada Kawalerii pod dowództwem płk. Jana Karcza. Po klęsce wrześniowej Niemcy włączyli powiat przasnyski do Rzeszy. Ludność żydowska została wysiedlona, a następnie wymordowana w obozach zagłady. W klasztorze kapucynek utworzono obóz pracy przymusowej, zakonnice zaś i pasjonistów z pobliskiego klasztoru męskiego wywieziono do obozu koncentracyjnego Soldau (KL) w Działdowie. W okresie okupacji hitlerowskiej w rejonie Przasnysza aktywną działalność prowadziły organizacje konspiracyjne i oddziały partyzanckie, głównie AK i NSZ. 17 czerwca 1942 Niemcy rozstrzelali za miastem 20 zakładników. 17 grudnia tegoż roku w publicznej egzekucji w rynku powieszono 5 członków sztabu Obwodu ZWZ-AK.
Wkrótce po zajęciu miasta przez wojska sowieckie 18 stycznia 1945 NKWD rozpoczęła masowe aresztowania i deportacje polskich patriotów. W latach 1945–1951 w okolicach Przasnysza działały liczne oddziały zbrojne antykomunistycznego podziemia.
W latach 60. rozpoczął się szybki rozwój miasta, zahamowany w wyniku reformy administracyjnej z 1975.
Od 1 stycznia 1999 roku Przasnysz jest siedzibą powiatu w województwie mazowieckim.
Zabytki
kościół farny pw. Wniebowzięcia NMP z lat 1474–1485, wzniesiony w stylu gotyckim, wielokrotnie restaurowany; miejsce chrztu św. Stanisława Kostki i wiecznego spoczynku członków jego rodziny.
gotycka dzwonnica wolno stojąca, zapewne z końca XV w. (obok kościoła farnego).
zespół dawnego klasztoru bernardynów (dziś pasjonistów): kościół pw. św. Jakuba i św. Anny z latach 1588–1618 – uznawany za jeden z najpóźniejszych kościołów gotyckich w Polsce i klasztor wczesnobarokowy, wzniesiony w latach 1637–1671. Obiekty te wpisane zostały na listę Kanonu Krajoznawczego Polski. W kościele znajduje się słynący łaskami obraz Matki Boskiej z Dzieciątkiem, czczony dziś jako Niepokalana Przewodniczka z Przasnysza (koronowany w 1977).
zespół klasztorny kapucynek: kościół pw. św. Klary i św. Józefa, wzniesiony w latach 1609–1616 i klasztor z tego samego okresu; wielokrotnie niszczony i odbudowywany, w obecnym wyglądzie bezstylowy.
ratusz barokowo-klasycystyczny z końca XVIII w., po I wojnie światowej otoczony z trzech stron parterową przybudówką z podcieniami; obecnie Muzeum Historyczne.
budynek z pocz. XIX w., wzniesiony dla generała pruskiego Rouquette, w okresie międzywojennym zajmowany przez starostwo powiatowe, obecnie siedziba BPH.
kamienica, róg Warszawskiej i Mostowej, 1843.
domy: ul. Kacza 15 (przebudowany), Mostowa 10, Piłsudskiego 6 (róg Warszawskiej), poł. XIX w.
kamienice w rynku, XIX w. (po 1875) i I poł. XX w.
d. poczta, obecnie PZU, koniec XIX w.
budynki w zespole koszar, ul. Makowska, 1902–1912 (nr 3, 5, 6, 7, 10)
d. elektrownia, obecnie Rejon Energetyczny Przasnysz, 1919.
budynek gimnazjum, obecnie Zespół Szkół Licealnych im. KEN, l. 20. XX w.
zespół d. Szkoły Rolniczej, obecnie Dom Pomocy Społecznej, ul. Ruda, l. 20. XX w.
d. Teatr Miejski (później kino) i remiza strażacka, ul. Dąbrowskiego, l. 20. XX w.
budynek stacyjny, drewn., 1925 (Mławska Kolej Dojazdowa).
przytułek, wł. Zgromadzenia SS. Miłosierdzia św. Wincentego á Paulo, 1930-32 (budynek przy ul. Świerczewo).
d. Dom Sportowy, obecnie Miejski Dom Kultury, l. 30. XX w.
most stalowy na rzece Węgierce, po 1920.
cmentarz rzymskokatolicki, zał. 1802.
park miejski XVIII – XIX w.
W okresie okupacji hitlerowskiej rozebrane zostały:
kościół św. Ducha, gotycki z XV w .
Po II wojnie światowej ich los podzielił XIX-wieczny kościół ewangelicki.
Rejestr zabytków
Do rejestru zabytków nieruchomych wpisane są obiekty:
kościół par. pw. Wniebowzięcia NMP, XV, 1670, 1880, 1914 (nr rej.: A-383 z 8.12.1958) dzwonnica, XV / XVI
zespół klasztorny bernardynek, obecnie felicjanek, XVIII (A-381 z 8.12.1958): kościół pw. śś. Klary i Józefa klasztor
zespół klasztorny bernardynów, XVI – XVII (A-380 z 17.04.1958): kościół pw. śś. Jakuba i Anny klasztor
cmentarz rzym.-kat. (najstarsza część) (A-530 z 30.01.1986)
park miejski, XVIII – XIX (A-512 z 27.01.1984)
ratusz, 2 poł. XVIII (A-428 z 7.05.1962)
dom, ob. bank, ul. 3 Maja 13, po 1819, XX (A-1125 z 28.01.2013)
budynki nr 3, 5, 6, 7, 10 w zespole koszar, ul. Makowska, 1902–1912 (A-614 z 8.03.1995)
budynek d. gimnazjum, ob. zespół szkół, ul. św. Stanisława Kostki, 1924 (A-999 z 10.12.2010)
budynek stacyjny, drewn., 1925 (A-615 z 24.07.1995; dec. Mławska Kolej Dojazdowa)
most stalowy na rzece Węgierce, stalowy, po 1920 (A-615 z 18.09.1995)
Gospodarka
W Przasnyszu działa centrum handlowe, 5 dyskontów spożywczych oraz 1 market elektroniczny.
Największe zakłady produkcyjne – Kross SA, ABB Sp. z o.o.
Szkoły podstawowe
Szkoła Podstawowa Nr 1 z Oddziałami Integracyjnymi im. Kawalerów Orderu Uśmiechu w Przasnyszu
Szkoła Podstawowa nr 2 im. Henryka Sienkiewicza w Przasnyszu
Specjalny Ośrodek Szkolno-Wychowawczy (dawna Szkoła Nr 4)
Gimnazja
Publiczne Gimnazjum im. Noblistów Polskich (dawna Szkoła Nr 3)
Gimnazjum Towarzystwa Przyjaciół Ziemi Przasnyskiej (szkoła niepubliczna z uprawnieniami szkoły publicznej)
Szkoły ponadgimnazjalne
Zespół Szkół Licealnych Liceum Ogólnokształcące im. Komisji Edukacji Narodowej
Zespół Szkół Ponadgimnazjalnych im. mjr. Henryka Sucharskiego (dwa budynki ul. Mazowiecka 25 oraz ul. Sadowa 1, potocznie nazywany „szkołą rolniczą”)
Akademickie Liceum Ogólnokształcące pod patronatem Wyższej Szkoły Języków Obcych (siedziba WSJO)
Szkoły policealne
Zespół Medycznych Szkół Policealnych w Przasnyszu
Szkoły wyższe
Zamiejscowy Ośrodek Dydaktyczny Międzywydziałowego Studium Gospodarki Przestrzennej SGGW
Wydział Zamiejscowy Wyższej Szkoły Języków Obcych w Świeciu
Muzea
Muzeum Historyczne w Przasnyszu
Muzeum Weterynarii Wiesławy i Waldemara Krzyżewskich w Przasnyszu
Biblioteki
Miejska Biblioteka Publiczna w Przasnyszu
Biblioteka Pedagogiczna w Ostrołęce Filia w Przasnyszu
Domy i ośrodki kultury
Miejski Dom Kultury im. Stanisława Ostoi-Kotkowskiego
Klub Garnizonowy
Stowarzyszenia regionalne
Towarzystwo Przyjaciół Ziemi Przasnyskiej
Stowarzyszenie „Razem”
Stowarzyszenie Forum Samorządowe XXI
Stowarzyszenie „Młodzi w Regionie”
Wydawnictwa
Wydawnictwo Forteca
Wydawnictwo Techniczne
Wydawnictwo Mazowieckie
Kultura niezależna
Naczelny Organ Wesołej Komitywy Uzurpatorów Rzeczywistości
Przasnyska Grupa Artystyczna
Galeria „Kąt”
Ogólnopolskie Plenerowe Prezentacje Fotografii Artystycznej „Stodoła” Tadeusza Myślińskiego
Duet gitarowy Tomasz Kaszubowski-Paweł Nawara
Obecnie
Nowy Tygodnik Przasnyski
Kurier Przasnyski
Tygodnik Ostrołęcki (wydanie przasnyskie)
Przasnyska Gazeta Samorządu Miejskiego
Dawniej
Głos Ziemi Przasnyskiej
Solidarność Przasnyska
Przasnyska Niezależna
Gazeta Przasnyska
Ziemia Przasnyska
Kurier Kupiecki – Przasnysz
Tygodnik Ilustrowany (1997–2001)
Informacje z Przasnyskiego Ratusza
Nasz Przasnysz
Idący... w Przyszłość. Miesięcznik Powiatu Przasnyskiego (wydawany w Chorzelach)
Radio Przasnysz
Sport i rekreacja
Ośrodek Sportu i Rekreacji, ul. Makowska 23 (stadion) Hala sportowa, ul. Sadowa
Aeroklub Północnego Mazowsza
Miejski Klub Sportowy (MKS „Przasnysz”) – klub piłki nożnej grający w lidze okręgowej w grupie Ciechanów-Ostrołęka, od sezonu 2008/2009 w nowej IV lidze (grupie północnej). Założony w 1923 roku. Honorowym Prezesem klubu jest Waldemar Trochimiuk, a prezesem zarządu klubu MKS Przasnysz jest Bogusław Postek. W klubie grał m.in. Grzegorz Wędzyński
Ludowy Klub Sportowy „Grom”
Auto-Moto-Klub „Rzemieślnik”
Przasnyski Klub Kyokushin Karate
Przasnyska Grupa Airsoftowa SARS Przasnysz
Życie religijne
Miasto posiada 3 parafie rzymskokatolickie (parafia św. Wojciecha, parafia św. Stanisława Kostki, parafia Chrystusa Zbawiciela) skupione wokół dekanatu przasnyskiego. W Przasnyszu są także 4 zgromadzenia zakonne tj. ojcowie pasjoniści, siostry klaryski kapucynki, Siostry Pasjonistki Św. Pawła od Krzyża oraz Siostry Miłosierdzia św. Wincentego á Paulo. W mieście działalność religijną prowadzi też Chrześcijański Zbór Świadków Jehowy posiadający Salę Królestwa.
Legenda o Przaśniku
Legenda głosi, że książę Konrad I mazowiecki, polując na zwierzynę, zabłądził w lesie i dotarł do Przaśnika, młynarza. Ten, nie wiedząc, kim jest nieznajomy, ugościł go u siebie. Następnego poranka, kiedy księcia znalazł jego orszak, Konrad w podzięce nadał Przaśnikowi liczne ziemie oraz osadę nazwał Przasnyszem.
Demografia
Dane z 30 czerwca 2004:
Piramida wieku mieszkańców Przasnysza w 2014 roku.
Osiedla
Władze miasta powołały 11 osiedli, będącymi jednostkami pomocniczymi gminy. Zarząd każdego osiedla jest wybierany na czteroletnią kadencję. Osiedla mieszkaniowe:
Osiedle Orlika
Osiedle Starzyńskiego Witosa
Wschód (OSWD)
Osiedle Wojskowe (Jednostka)
Komunikacja
Przasnysz nie posiada stacji kolejowej – najbliższa taka stacja znajduje się w Ciechanowie, jest ona obsługiwana przez PKP-Intercity oraz Koleje Mazowieckie. Miasto posiada za to wiele połączeń autobusowych, obsługiwanych przez przedsiębiorstwa PKS Przasnysz, PKS Ciechanów, PKS Ostrołęka, PKS Warszawa, PKS Olsztyn, PKS Mława, PKS Mrągowo oraz przewoźników prywatnych.
Przasnysz posiada bezpośrednie połączenia autobusowe z Warszawą, Ostrołęką, Ciechanowem, Olsztynem, Poznaniem, Płockiem, Mławą, Białymstokiem, Gdańskiem, Szczytnem, Mrągowem, Makowem Mazowieckim i in.
Lądowisko
Ok. 3,5 km od centrum miasta, w Sierakowie znajduje się lądowisko Przasnysz-Sierakowo.
W 2013 r. przy ul. Sadowej oddano do użytku lądowisko sanitarne dla helikopterów.
Osoby urodzone w Przasnyszu
Bogusław Baczkowski (ur. 10 sierpnia 1951) – specjalista ortopedii i chirurgii urazowej
Andrzej Bieńkowski (ur. 30 listopada 1891, zm. 1964) – żołnierz ZWZ-AK, uczestnik wojny 1920 r., kawaler krzyża Virtuti Militari
Leopold Bieńkowski (ur. 13 listopada 1883, zm. 1942) – polski działacz niepodległościowy
Mariusz Bondarczuk (ur. 24 lipca 1948, zm. 11 czerwca 2017) – dziennikarz, wydawca, regionalista
Andrzej Bulc (ur. 16 listopada 1951) – działacz Wolnych Związków Zawodowych Wybrzeża
Kazimierz Biskupski (ur. 3 grudnia 1906, zm. 7 czerwca 1967) – prawnik, specjalista w zakresie prawa konstytucyjnego
Józef Dębowski (ur. 19 marca 1952) – filozof
Aleksander Drwęcki (ur. 12 grudnia 1921) – nauczyciel, regionalista, publicysta
Andrzej Elżanowski (ur. 21 stycznia 1950) – zoolog i paleontolog
Arkadiusz Gołaś (ur. 10 maja 1981, zm. 16 września 2005) – siatkarz
Zenobia Jelińska (ur. 23 października 1903, zm. 17 grudnia 1942) – urzędniczka starostwa, członek ZWZ-AK
Maria Kaczyńska (ur. 8 czerwca 1907, zm. 17 grudnia 1942) – urzędniczka, nauczycielka, członek ZWZ-AK.
Andrzej Kania (ur. 4 maja 1963) – samorządowiec, polityk i przedsiębiorca
Zenon Kiembrowski (ur. 11 lutego 1909, zm. 17 grudnia 1942) – urzędnik starostwa, żołnierz ZWZ-AK
Stanisław Kołakowski (ur. ok. 1565, zm. 1622) – warszawski lekarz i filantrop
Waldemar Krzyżewski (ur. 13 lipca 1953) – lekarz weterynarii, działacz społeczny, kolekcjoner
Marek Kubiszewski (ur. 25 kwietnia 1984) – piłkarz ręczny
Edmund Majkowski (ur. 10 września 1929, zm. 19 lutego 2009) – artysta rzeźbiarz
Bronisław Matuszewski (ur. 25 listopada 1893, zm. 15 sierpnia 1925) – burmistrz Przasnysza
Tadeusz Myśliński (ur. 2 kwietnia 1947) – artysta fotografik
Stanisław Nawrocki (ur. 20 października 1947, zm. 8 października 2004) – działacz społeczny, prawnik, poeta
Jan Niksiński (ur. 28 maja 1952) – artysta malarz
Zbigniew Pawelski (ur. 29 lipca 1925) – architekt
Walery Płoskiewicz (ur. 9 grudnia 1878, zm. 27 sierpnia 1944) – ksiądz, pedagog, kapelan AK
Zbigniew Polakowski (ur. 14 lipca 1938, zm. 21 marca 2002) – przyrodnik, regionalista, publicysta
Stanisław Radomski (ur. 21 września 1950) – poeta
Marzena Rogalska (ur. 1970) – prezenterka TVP2
Barbara Sachmacińska-Bonk (ur. 24 września 1983) – sztangistka
Marek Sachmaciński (ur. 19 października 1953) – sztangista, trener
Andrzej Sadowski (ur. 4 lutego 1963) – ekonomista, wiceprezydent Centrum im. Adama Smitha
Zbigniew Sosnowski (ur. 17 maja 1963) – przedsiębiorca
Paweł Simplicjan (ur. ok. 1577, zm. 1646) – ksiądz, teolog, poeta
Krzysztof Turowiecki (ur. 3 sierpnia 1957) – poeta, animator kultury
Wawrzyniec z Przasnysza (Discordia) (ur. ok. 1515, zm. ok. 1566), kaznodzieja Zygmunta Augusta, działacz reformacji polskiej
Robert Witka (ur. 27 lipca 1981) – koszykarz, kapitan Turowa Zgorzelec, reprezentant Polski
Grzegorz Wędzyński (ur. 4 czerwca 1970) – piłkarz (pomocnik) Polonii Warszawa
Tomasz Wierzbicki (ur. 16 października 1952, zm. 20 maja 1989) – poeta, animator kultury
Krzysztof Wróblewski (ur. 22 sierpnia 1962) – artysta malarz
Źródło treści i historia autorów: Wikipedia. Tekst skrócono i uporządkowano.
Tworzenie stron internetowych – Przasnysz
Projektując witrynę dla firmy z obszaru miejscowości Przasnysz, zaczynamy od ustalenia, czego klient potrzebuje przed złożeniem zamówienia lub wysłaniem zapytania.
Wizytówka internetowa dla lokalnej firmy
Na stronie można zebrać godziny pracy, obszar obsługi i odpowiedzi na pytania, które klienci najczęściej zadają przed kontaktem. Projekt układu uwzględnia wygodne korzystanie z witryny na telefonie.
Modernizacja istniejącej witryny
Przy przebudowie porządkujemy menu, aktualizujemy prezentację oferty i planujemy przekierowania ze zmienianych adresów. Warto zacząć od podstron, z których klienci najczęściej przechodzą do kontaktu.